ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΤΡΟΥΙΣΜΟΥ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ


Η ιστορία που μας αφηγήθηκε ο 64χρονος Ανδρέας Χαραλάμπους είναι ίσως μια από τις πολλές πράξεις αλτρουισμού που εκτυλίχθηκαν παράλληλα με τις πράξεις κτηνωδίας του 1974, αλλά παρέμειναν μέχρι σήμερα άγνωστες
Την ημέρα που τα αιματηρά γεγονότα της τουρκικής εισβολής και η προέλαση του τουρκικού στρατού την 20ή Ιουλίου του 1974 σκορπούσαν τον τρόμο και το θάνατο χωρίζοντας οικογένειες κι έναν ολόκληρο λαό, τα νήματα της μοίρας έδεσαν με έναν περίεργο τρόπο έναν 28χρονο Ε/Κ και μιαν 9χρονη Τ/Κ. Το βράδυ της 20ής Ιουλίου ήταν που ο Ανδρέας Χαραλάμπους έπαιρνε στα χέρια του την Ισμέτ, που βρίσκονταν ένα μόλις βήμα από το θάνατο έχοντας δεχθεί τρεις σφαίρες στο μικρό της σώμα, και τη μετέφερε στο νοσοκομείο Λευκωσίας , επέζησε μετά από χειρουργική επέμβαση και επανειλημμένες μεταγγίσεις αίματος και ζει σήμερα στα κατεχόμενα παντρεμένη με μια κόρη.
Η μοίρα το έφερε να συναντηθούν μετά από 36 χρόνια και αγκαλιάστηκαν με δάκρια χαράς, αγάπης και ευγνωμοσύνης ο «πατέρας» σήμερα 64 με την «κόρη» του σήμερα 45 ετών.
Μια κορυφαία ανθρώπινη στιγμή που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη και φυσικά ούτε ασχολίαστη.
Ακόμη και αν πετύχουν τελικά τη διχοτόμηση και όπως δείχνουν τα πράγματα εκεί οδηγούμαστε , κακά τα ψέματα είναι πανίσχυροι οι εκατέρωθεν διχοτόμοι της πατρίδας μας και ολοένα κερδίζουν έδαφος και λαϊκό έρεισμα, τέτοιες ανθρώπινες στιγμές ΠΟΤΕ ούτε αυτοί όσο ισχυροί και αν είναι, ούτε κανένας άλλος μπορεί να σταματήσει.
Γιατί όσο υπάρχει ζωή θα υπάρχει το έγκλημα, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, η κακία και το μίσος αλλά ευτυχώς παράλληλα και αυτό είναι που πρέπει να επιδιώκουμε και να προβάλουμε, θα υπάρχει και η καλοσύνη, ο αλτρουισμός η αυτοθυσία, η ανιδιοτέλεια αυτό που αποκαλούμε ανθρωπιά.
Εύγε αγαπητέ και σεβαστέ μου κ. Ανδρέα Χαραλάμπους και να χαίρεσαι την «κόρη» σου είτε σε μια διχοτομημένη πατρίδα με σύνορα, νάρκες, πολυβόλα οδοφράγματα, λυκόσκυλα και …εθνοφύλακες, είτε σε μια ενιαία, ενωμένη αποστρατικοποιημένη κοινή πατρίδα.
Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου

ΤΑ ΞΕΡΟΠΗΓΑΔΑ TOY ΑΙΣΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ


Μια από τις τραγικότερες, ίσως η πιο τραγική και σίγουρα η πιο εγκληματική, η πιο επαίσχυντη και η πιο απάνθρωπη πτυχή του κυπριακού προβλήματος, είναι η συνεχιζόμενη αναζήτηση ανθρωπίνων οστών σε ξεροπήγαδα. Είτε αυτά βρίσκονται στα κατεχόμενα και περιέχουν οστά αδικοσκοτωμένων αθώων αμάχων Ελληνοκυπρίων, είτε στις ελεύθερες περιοχές και περιέχουν οστά αδικοσκοτωμένων αθώων αμάχων Τουρκοκυπρίων. Είτε αυτά ανήκουν σε ανυπεράσπιστους πολίτες που δολοφονήθηκαν άγρια κατά την περίοδο 1963-4, είτε το 1974, είτε οποιανδήποτε άλλη ημερομηνία.

Οι «πατριώτες» δολοφόνοι των δύο πλευρών, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν αλλά τουλάχιστο μερικοί εξ αυτών ανταμείφθηκαν από τις ηγεσίες τους για την προσφορά τους στον αγώνα για την καθαρότητα της φυλής και ζουν πλουσιοπάροχα, αφού έλαβαν μέρος στο μεγάλο πατριωτικό φαγοπότι που συνήθως ακολουθεί τις σφαγές.

Τι να πει και τι να γράψει κανείς για μια χώρα όπου οι μπουλντόζες αντί να ασχολούνται με έργα κοινωφελή σε μια ενωμένη, αποστρατικοποιημένη, ομόσπονδη, ενιαία, ειρηνική κοινή πατρίδα , ασχολούνται με το σκάψιμο για να ανεύρουν υπολείμματα οστών αδικοσκοτωμένων αμάχων πολιτών, ανήλικων και γυναικών.

Να μου επιτραπεί να περιοριστώ μόνο σε μια λέξη : ΑΙΣΧΟΣ!


Λάκης Κούτζιουλας

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ


Πολλοί ισχυρίζονται ότι η πίστη, είτε αυτή είναι πίστη σε πολιτικό, είτε σε κομματικό, είτε σε ιδεολογικό, είτε σε θρησκευτικό δόγμα, τους ηρεμεί, τους προσφέρει ευτυχία και ολοκλήρωση. Μπράβο τους! Τους ζηλεύω!
Εμένα αντίθετα με αναστατώνει, με προβληματίζει , με προκαλεί, με ερεθίζει, με πληγώνει, με βασανίζει, με ταλαιπωρεί, αντί να με ηρεμεί. Η Καζαντζακική ανήσυχη παμφάγα περιέργεια και ψυχοπάθειά μου θα με συνοδεύει μέχρι το θάνατο.

Ένα από τα πολλά και δυσεπίλυτα αν όχι άλυτα προβλήματα που με βασανίζουν ανηλεώς από την εποχή της εγκεφαλονητικής μου ωρίμασης, είναι και το απροσδιόριστο της ηλικίας μου.
Κάποτε αισθάνομαι νεότατος και ωραίος και το απολαμβάνει ολόκληρος ο οργανισμός μου, κυρίως φυσικά η νεαρή και σφριγηλή μου σάρκα.
Άλλες φορές, ίσως πιο συχνά, αισθάνομαι 200 χρόνων, καταρρέω σωματικά και πετώ πνευματικά.

Σε μια τέτοια φάση της ηλικίας των 200 χρόνων, είδα ένα συγκλονιστικό φιλμάκι, ας είναι καλά η προχωρημένη τεχνολογία και το παντοδύναμο διαδίκτυο, που προπαγάνδιζε το πόσο τέλεια και αγγελικά είναι όλα φτιαγμένα, τη θεία πρόνοια και μεγαλοψυχία, τους μεγαλόχαρους Αγίους, τις θαυματουργές Αγίες και τους πανάγαθους φύλακες Αγγέλους, που μας ακολουθούν και προστατεύουν σε κάθε μας βήμα. Η ανησυχία μου και το άγχος μου ,σε αντίθεση με την πλειονότητα των ανθρώπων που θα έβλεπαν αυτό το φιλμάκι, αυξήθηκαν. Ως υπερήλικας και πεπειραμένος άνθρωπος θεωρώ ότι αυτά τα πράγματα είναι επικίνδυνα. Και τούτο διότι εξυπηρετούν σκοπιμότητες και συγκεκριμένα το κλείδωμα της σκέψης που είναι το κυρίως ζητούμενο. Το άγριο σαρκοφάγο και αιμοβόρο θηρίο, ο κομμουνισμός, μου κατέτρωγε τις σάρκες και απομυζούσε το πνεύμα για πολλά χρόνια, στα τελευταία στάδια της ζωής του ακόμη πιο έντονα. Μετά λυγισμένος από τα εγκλήματά του και καταρρακωμένος από το ψέμα κατέρρευσε και εξαφανίστηκε. Το άλλο θηρίο, το δίδυμο αδελφάκι του η θρησκεία, πιο επικίνδυνο το πιο ύπουλο ζει , βασιλεύει και κυριαρχεί.

Και τούτο διότι ο κομμουνισμός μεθυσμένος και αλαζονικός από τη νίκη κατά του φασισμού – ναζισμού εκμεταλλεύτηκε τις απελευθερωμένες και πειναλέες μάζες της μεταπολεμικής περιόδου και υποσχέθηκε τον επίγειο παράδεισο. Υποσχέθηκε ότι θα έφτανε αφού θα περνούσε από το στάδιο του σοσιαλισμού στον αταξικό παράδεισο του κομμουνισμού. Φυσικά δεν κατάφερε να προσφέρει τον επίγειο παράδεισο και πιάστηκε στα πράσα και κατέρρευσε, κυρίως λόγω κυρίως της δικής του ανεπάρκειας και αντιδημοκρατικότητας.
Από την άλλη ο πανίσχυρος χριστιανισμός αλλά και όλες οι άλλες θρησκείες είναι ακτύπητες και κατά συνέπεια αιώνιες.

Και τούτο κυρίως διότι τον επίγειο παράδεισο που μας έταξε ο κομμουνισμός δεν τον υπόσχονται . Αντίθετα ισχυρίζονται ότι ζούμε σε μια κόλαση και ότι μόνο μετά θάνατο θα απολαύσουμε τον παράδεισο, κυρίως αυτοί που υπομένουν και υποφέρουν περισσότερο, χωρίς αντιδράσεις και διαμαρτυρίες.
Αντιλαμβάνεστε ότι είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να ανατρέψει κανείς ακόμη και ένα σεβαστό πρόσωπο όπως είμαι εγώ , με εμπειρίες μιας ζωής 200 χρόνων αυτό τον μύθο που δημιούργησαν για αιώνες τώρα μερικοί επιτήδειοι στα μέτρα τους.
Είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο να πείσεις την πλειονότητα των ανθρώπων, τον μέσο απλό ή απλοϊκό άνθρωπο ότι ο Θεός δεν είναι όπως τον έπλασαν νοσηρά μυαλά, ότι δεν είναι αυστηρός τιμωρός και εκδικητικός.
Ότι ο Θεός δεν είναι εγωκεντρικός, αυτάρεσκος, ανασφαλής που ζητά απόλυτη πίστη, σημασία, προσευχή και υποταγή για να σε δεχθεί, διαφορετικά την έβαψες.
Πώς άλλως, αν όχι μέσω της πίστης θα μπορούσαν οι Άγιοι Πατέρες τόσο αποτελεσματικά και χωρίς αντίδραση να εγκλωβίσουν τις μάζες και να «ζουν» στις φοβίες τους και τις ανασφάλειές τους; Πώς άλλως θα μπορούσαν οι θρησκευτικοί άρχοντες να οδηγήσουν τις μάζες στην αμάθεια ή ακόμη χειρότερα στην ημιμάθεια και ως αντάλλαγμα να τους δείχνουν ευγνωμοσύνη και σεβασμό; Δεν είναι ανεξήγητο το γεγονός ότι σε πολλά και διαφορετικά μέρη της γης όπου επικρατεί έντονα η θρησκεία, υπάρχουν αυξημένα επίπεδα ρατσισμού, εθνικισμού και από την άλλη χαμηλά επίπεδα ορθολογισμού, ελεύθερης κριτικής και παραγωγικής σκέψης και παράλληλα χαμηλό μορφωτικό και επιστημονικό επίπεδο.
Η θρησκεία μάς έχει μάθει από τη κούνια μας να αναζητούμε επουράνιους Σωτήρες και να ανεχόμαστε τα πάντα αφού είναι θέλημα Θεού.
Όταν οι υπερασπιστές της πόλης λίγο πριν την άλωσή της απευθύνθηκαν απελπισμένοι στους Άγιους Πατέρες της εκκλησίας, αυτοί διεφθαρμένοι, πορωμένοι και συνεργαζόμενοι με τους Τούρκους τους είπαν απερίφραστα ότι είναι θέλημα του Θεού να Τουρκέψει η πόλη!
Οι άνθρωποι ανέκαθεν μαστίζονται από θρησκευτικό άγχος, ιδιοψυχαναγκασμούς, ένα σωρό αντιφάσεις και αυτοαναιρέσεις, τύψεις και ενοχές, στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν τις υψηλές και παράλογες απαιτήσεις μιας δογματικής θρησκείας σε ένα απάνθρωπο αγώνα για δήθεν κάθαρση της ψυχής, μέσα από παράλογες και απάνθρωπες καταστάσεις.
Αν κανείς δεν ακολουθήσει σε ένα βαθμό αυτή τη προδιαγραμμένη πορεία, θεωρείται αντιδραστικός, εκκεντρικός, αμαρτωλός και αιρετικός.
Αν μετρούσαν οι πράξεις του ανθρώπου και όχι η πίστη ή ακόμη χειρότερα αυτό που δείχνει ότι πιστεύει τότε δεν θα υπήρχαν τα δόγματα.
Για να υπάρχουν δόγματα πρέπει να υπάρχει πίστη και υποταγή και να μην υπάρχει ελεύθερη σκέψη. Θα υπάρχουν λύκοι όσο υπάρχουν πρόβατα κατά το λαϊκό άσμα.
Πολλές ανούσιες, άνομες, παράλογες, ανόητες ακόμη και εγκληματικές πράξεις και αποφάσεις εξευγενίζονται και γίνονται αποδεκτές, αφού καλυφθούν με το πέπλο της ιερότητας και της πίστης, που τυφλώνουν τη λογική , βραχυκυκλώνουν τη σκέψη κα εξουδετερώνουν τον ορθολογισμό και τη σωφροσύνη. Αποτέλεσμα αυτού του γαλουχήματος από την κούνια μας βλέπουμε τους «άλλους» ως διαφορετικούς. Βλέπουμε τους «άλλους» ως κάτι διαφορετικό από το «εμείς». Εμείς είμαστε οι ορθόδοξοι. Άρα οι άλλοι είναι οι ανορθόδοξοι. Είναι βλάστημοι, είναι αιρετικοί, είναι διαβολικοί, είναι αντίχριστοι, είναι άπιστοι, είναι ειδωλολάτρες, παγανιστές, είναι αλλόθρησκοι και όλα αυτά γιατί είναι διαφορετικής θρησκείας ή άλλης φυλής.

Είναι με αυστηρά κριτήρια Τούρκοι και επιεικώς Τουρκόσποροι.
Δεν θα με ενοχλήσει αν κάποιοι διαφωνήσουν με τα πιο πάνω, άλλωστε είμαι οπαδός της διαφωνίας και της αντίθετης άποψης. Θα με ενοχλούσε σίγουρα αν χαρακτηριζόμουν αιρετικός, προδότης, Τούρκος ή Τουρκόσπορος.
Εκείνο που επιθυμώ είναι να έχω το δικαίωμα να έχω τη δική μου διαφορετική μειοψηφική άποψη.
Άλλωστε το απαύγασμα της Δημοκρατίας δεν είναι ο σεβασμός και η ανοχή της απόφασης της πλειοψηφίας, που είναι εκ των ων ουκ άνευ και αυτονόητο, αλλά ο σεβασμός και η ανοχή της μειοψηφίας.
Οι αποφάσεις τις πλειοψηφίας λαμβάνουν χαρακτήρα θεσμικό και είναι υποχρεωτικές για όλα τα μέλη της κοινωνίας, ανεξάρτητα άν κάποιες ομάδες της είχαν διαφορετική άποψη. Πολλές φορές όμως, τα αποτελέσματα των αποφάσεών της έχουν ευρύτερες επιπτώσεις από την ίδια την απόφαση. Θα είμαι πιο διευκρυνιστικός: η πλειοψηφία των δικαστών της αρχαίας Αθήνας αποφάσισε την καταδίκη του Σωκράτη με την κατάποση του κονίου. Η Αθήνα σκότωσε τον μεγαλύτερο φιλόσοφο, με μια απόφαση πλειοψηφική μεν, εκδικητική και άδικη δε. Μια ζωή χάθηκε, με πλειοψηφική απόφαση. Ακόμα ένα απλό παράδειγμα: το 2004 πλειοψηφία αποφάσισε ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Οι επιπτώσεις του ΟΧΙ αποδείχθηκαν καταστροφικές, αλλά ήταν και παραμένει είναι απόφαση πλειοψηφική.
Η πλειοψηφία συνήθως συμπεριφέρεται εγωιστικά έναντι της μειοψηφίας. Αυτό όμως, είναι το πρώτο στοιχείο στην πορεία προς την κατάρρευση της.

Ο σεβασμός των απόψεων της μειοψηφίας είναι ένα ζήτημα που εμφανίστηκε στη σύγχρονη εποχή. Όμως ακόμα δε βρήκε τη λύση του και η μειοψηφία συνεχίζει να υποφέρει από την αλαζονική συμπεριφορά της πλειοψηφίας.
Στον λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό» η μειοψηφία όχι μόνο υπόφερε από την αλαζονεία, αλλά κηρύχθηκε «εχθρός του λαού», καταδιώχθηκε και τα καλύτερα της παιδιά δολοφονήθηκαν, ή διώχτηκαν. Ήταν ένα διχτατορκό και ως εκ τούτου άδικο καθεστώς, που καταδίωξε κάθε ομάδα και άτομο που διαφωνούσε μαζί του. Εξολώθρευσε εκατομμύρια πολιτών του, μετακίνησε με τη βία ολόκληρους πληθυσμούς, στο όνομα ενός απάνθρωπου καθεστώτος, που έλαβε το όνομα «υπαρκτός σοσιαλισμός». Το ίδιο ή κάτι πολύ παρόμοιο παρατηρήθηκε στην μεταπολεμική Αμερική, όταν διώχτηκαν άδικα από την πλειοψηφία οι μειοψηφούντες κομμουνιστές. Μεταξύ αυτών που διώχτηκαν με χίλιους δυο τρόπους υπάρχουν επιφανείς άνθρωποι της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών. Κάτι ανάλογο συνέβηκε και στην μεταπολεμική Ελλάδα, όταν γέμισαν τα ξερονήσια, που οι εθνικόφρονες βάφτισαν εθνικά αναμορφωτήρια, από αξιοπρεπείς ανθρώπους, που είχαν διαφορετική άποψη από την πλειοψηφία.
Οι μειοψηφίες παντού σε όλο τον κόσμο υποφέρουν, ιδιαίτερα οι αξιόλογοι εκείνοι πολίτες που έχουν το θάρρος να εκφράζουν τις απόψεις τους χωρίς φόβο, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς καιροσκοπισμό αλλά με ήθος και ειλικρίνεια. Είναι δύσκολο και ψυχοφθόρο για μια απομονωμένη και διωκόμενη μειονότητα να προβάλει και να υποστηρίζει την αλήθεια ανεξάρτητα ή ενάντια στην πλειοψηφία. Οι απερίσκεπτοι και κατά συνέπεια ευτυχείς πολίτες που αναντίλεκτα αποτελούν την πλειονότητα, δεν σκέπτονται. Σκέπτονται οι ηγέτες τους και αυτοί υπακούουν και ακολουθούν. Οι κοινωνίες που δεν πάνε μπροστά είναι οι κοινωνίες που αρνούνται στους πνευματικούς και χαρισματικούς ανθρώπους να στοχάζονται, να οραματίζονται και να δημιουργούν. Αρνούνται διότι βασικά επιδιώκουν ,παρά το γεγονός ότι το γνωρίζουν πολύ καλά, να έρθει στην επιφάνεια η μικρότητα και η γύμνια τους. Βρίσκουν καταφύγιο στο λατρευτό χρήμα, που με τη σημερινή δομή κοινωνίες και λειτουργία αγοράζεις τα πάντα ή τουλάχιστο κρύβεις τα πάντα.
Οι κοινωνίες στις οποίες καταπιέζεται η ελεύθερη έκφραση, οι πνευματικοί και χαρισματικοί άνθρωποι, στις οποίες καταπολεμείται το πνεύμα, η σκέψη και η τέχνη, νομοτελειακά οδηγείται στη λατρεία και τη θεοποίηση του χρήματος.
Δημιουργούνται κοινωνίες στις οποίες κυριαρχεί το « δείξε μου το σπίτι σου, το αυτοκίνητο, το εξοχικό σου να σου πω ποιος είσαι ».

Ο Κάρολος Μάρξ στην κριτική του για τις απόψεων του Φέϋμπαχ, έγραψε τα ακόλουθα: «οι φιλόσοφοι ως τώρα ερμήνευαν τον κόσμο, το ζήτημα είναι να τον αλλάξουμε». Τι έκαμαν όμως οι μεταμαρξιστές; Αυτή τη θέση του Μαρξ την παρερμήνευσαν και την υποβίβασαν σε θεραπαινίδα του πολιτικού ακτιβισμού, απορρίπτοντας έτσι τη σχετική αυτονομία της θεωρητικής σκέψης και αποδυναμώνοντας τις προϋποθέσεις για μια αληθινά ριζοσπαστική επανάσταση, η οποία προχωρεί πολύ πιο πέρα από την επαγγελματική και βιοποριστική άσκηση πολιτικής της εποχής μας .
Όταν τα έγραψε αυτά ο Μαρξ ήταν μειοψηφεία. Όταν οι μεταμαρξιστές έγιναν πλειοψηφία, τότε επέβαλαν την «αλήθεια» της πλειοψηφίας. Ο λόγος και η σκέψη του Μαρξ πήρε άλλο περιεχόμενο: εκείνο που εξυπηρετούσε τον εργαλειακό λόγο των κατ’ επάγγελμα πολιτικών.
Τελικά αναπόφευκτα η ιστορία γράφεται από τον νικητή σε καιρό πολέμου και από την πλειοψηφία σε καιρό ειρήνης.
Είναι για αυτό το λόγο που η ιστορία βρίθει από αναλήθειες, φαντασιώσεις, μύθους και παρεμηνείες.
Το καθήκον της μειοψηφίας είναι στα περιθώρια των περιορισμένων δυνατοτήτων της να πείσει και να δημιουργήσει, να κτίσει και να ανατρέψει.

Έτσι προχωρεί μπροστά η κοινωνία, μέσα από συνεχείς ανατροπές και αμφισβητήσεις,

Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.
Θέλει νεκροί χιλιάδες να΄ ναι στους σταυρούς
Θέλει κι΄ οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους …


Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου
Αμφισβητίας, πραγματικός επαναστάτης, ανέντακτος, ασυμβίβαστος, απροσκύνητος και πάνω απ΄όλα ακομμάτιστος, που δεν πιστεύει τίποτε, δεν ελπίζει τίποτε είναι λεύτερος.


Λάρνακα (στην προσφυγιά)
29 Ιουνίου 2010

ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΠΑΘΟΝΤΩΝ
Μακεδονίας 13 7100 Αραδίππου
Τηλ. 99620790 99404720 Φαξ 24 624320 25339550
e mail: lakiseco@spidernet.com.cy chloe_teloni@yahoo.gr



Προς όλα τα μέλη της Κίνησης

Την Τετάρτη 2 Ιουνίου συνήλθαν οι εκλεγέντες στην Τακτική Παγκύπρια Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στις 16 Μαΐου και καταρτίστηκαν σε σώμα ως ακολούθως :

Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου Πρόεδρος
Θουκής Θουκυδίδης Αντιπρόεδρος
Χλόη Τελώνη Γραμματέας
Άλκης Σαρρής Ταμίας

Χαράλαμπος Σουππουρής Μέλος
Θωμάς Καούλας Μέλος
Γεώργιος Ματθαίος Μέλος
Νίκος Γιάννακας Μέλος
Λουκάς Μήτρος Μέλος
Έλενα Φιλίππου Μέλος

Στην πρώτη μας συνεδρίαση ιεραρχήσαμε κάποιους βασικούς στόχους, τους οποίους φυσικά θα μπορέσουμε να υλοποιήσουμε μόνο με τη δική σας συνεργασία, βοήθεια και συμμετοχή.

1. Σας παρακαλούμε όπως έρθετε σε επαφή με οιονδήποτε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου για να πληρώσετε την ετήσια συνδρομή σας ύψους
€ 20. Επίσης μπορείτε αν επιθυμείτε να καταθέσετε το ποσό στον λογαριασμό της Κίνησης στην Τράπεζα Κύπρου αριθ. 0381-01-014409-00 Οι αποδείξεις είσπραξης που θα εκδοθούν θα αποσταλούν . Έχουμε μεγάλη οικονομική ανάγκη αφού εντός των ημερών υποβάλουμε το καταστατικό μας για έγκριση και φυσικά τα έξοδα θα καλυφθούν από το πενιχρό μας ταμείο.

2. Σας παρακαλούμε όπως μαζευτούμε όσο το δυνατό περισσότεροι πρόσφυγες και παθόντες στο περίγυρο και εντός του δικαστηρίου στη Λάρνακα την Τετάρτη 23 Ιουνίου και ώρα 10.00 , όταν θα αρχίσει επιτέλους η εκδίκαση της πρώτης αγωγής κατά της πολιτείας για την άνιση κατανομή των βαρών της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής.


3. Οι συνεδριάσεις μας είναι ανοικτές και όποιος επιθυμεί είναι ευπρόσδεκτος να παρευρίσκεται, χωρίς δικαίωμα ψήφου αλλά με δικαίωμα έκφρασης άποψης.


Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου Χλόη Τελώνη
Πρόεδρος Γραμματέας

Ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ



«Όσο μεγαλύτερος είναι ο χρόνος που αφήσαμε πίσω μας,τόσο πιο ακαταμάχητη είναι η φωνή που μας καλεί να επιστρέψουμε.
Η πρόταση αυτή ακούγεται σαν κάτι αυτονόητο,κι΄όμως είναι εσφαλμένη.
Ο άνθρωπος γερνάει,το τέλος πλησιάζει,κάθε στιγμή γίνεται όλο και πιο πολύτιμη και δεν υπάρχει πια καιρός για χάσιμο με αναμνήσεις.
Πρέπει να καταλάβουμε το μαθηματικό παράδοξο της νοσταλγίας :
είναι πανίσχυρη τα πρώτα νεανικά χρόνια,όταν ο όγκος της περασμένης ζωής είναι εντελώς ασήμαντος».

Τα πιο πάνω υπέροχα λόγια προέρχονται από το καταπληκτικό βιβλίο του γνωστού ικανότατου Τσέχου συγγραφέα Μίλαν Κούντερα «Η άγνοια».
Με αποζημίωσε με τον καλύτερο τρόπο ο συμπαθής συγγραφέας. Αυτή τη φορά μου έδειξε μεγάλη επιείκεια.
Λόγια κατανοητά,γεμάτα δύναμη, σκέψη, βαθύ περιεχόμενο.
Λόγια που απογειώνουν τον αναγνώστη και τον ταξιδεύουν σε κόσμους πνευματικούς,ποιοτικούς,μακριά από τη καθημερινή πεζή κενή,ψυχρή,ωμή, φτηνή και άσπλαχνη πραγματικότητα.
Γραπτά λόγια σαφώς πιο κατανοητά,τουλάχιστο για μένα,σε σύγκριση με τα γραφόμενά του στο δυσνόητο βιβλίο του
«Η αβάστακτη ελαφρότητα του είναι».

Τα λόγια αυτά αναφέρονται στη νοσταλγία των ξενιτεμένων Τσέχων που εγκατέλειψαν την πανέμορφη και φυσικά αγαπημένη πατρίδα τους και η κρατική ασφάλεια, ο πανίσχυρος εκείνος μηχανισμός που έθεσε ως στόχο τη διατήρηση της καθαρότητας και της αγνότητας της σοσιαλιστικής ιδεολογίας,απέκοψε κάθε επαφή και δεσμό με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και τα αγαπημένα τους μέρη.
Περιγράφει με πολύ ευχάριστο και απόλυτα επιτυχημένο τρόπο,πώς οι Τσέχοι πολίτες που τόσκασαν από το σοσιαλιστικό παράδεισο,σταδιακά έχασαν κάθε ελπίδα και νοσταλγία για επιστροφή.Πώς σταδιακά αφομοιώθηκαν από τον νέο τρόπο ζωής, σε νέους και αρχικά ξένους τόπους, σε ξένες πατρίδες και πώς καθηλώθηκαν σταδιακά και νομοτελειακά στην ίσως πιο ισχυρή και σχεδόν πάντοτε καταστροφική δύναμη,τη δύναμη της συνήθειας.
Και το χειρότερο,όταν επέστρεψαν μετά την νομοτελειακή πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού,δεν κατάφεραν να βρουν εκείνα που έζησαν,εκείνα που με σπαραγμό άφησαν όταν επέλεξαν την «παράνομη» φυγή.
Ηχούν μέσα μου οι πανέμορφοι στίχοι του νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη που έφερε στην επιφάνεια ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης και η ξύλινη φωνή του ανεπανάληπτου Γρηγόρη Μπιθικώτση με το εκπληκτικό της πάντρεμα με τη χορωδία Τρικάλων:
«Πού να βρω τη ψυχή μου, το τετράφυλλο δάκρυ…»


Γιατί ο κατ΄ανάγκη ξενιτεμένος ή ο βίαια εκτοπισμένος από την πατρίδα του αναζητεί αιώνια την ψυχή του που την άφησε πίσω.

Μεγάλος ο πόνος και η απόγνωσή του.

Ακόμη πιο μεγάλος ο πόνος και πιο ασήκωτη η απόγνωση,όταν έρθει εκείνη η ώρα,σε βάθος χρόνου,εκεί που νομίζει ότι επιτέλους τα όνειρα θα λάβουνε εκδίκηση,κατά τους στίχους του ίδιου κορυφαίου ποιητή,διαπιστώνει ότι ο μακρύς πόνος του ξενιτεμού και η συνεχής ταπείνωση και ο εξευτελισμός,του άφησαν τόσο βαθιά σαν τσεκουριές τραύματα στη ψυχή του και αλλοίωσαν σε τόσο μεγάλο βαθμό τη συνείδησή του,που αλίμονο δεν έχει πια τη δύναμη να χαρεί.
Διαπιστώνει ότι δεν έφθασε ποτέ στην Ιθάκη. Και το χειρότερο,το θανατηφόρο,το τελειωτικό κτύπημα, είναι η θλιβερή διαπίστωση ότι δε θα φθάσει ποτέ στην Ιθάκη. Και όσοι νομίζουν ότι αυτό είναι το αποκορύφωμα της ανθρώπινης δυστυχίας και του εξευτελισμού,έχουν λάθος!
Υπάρχει κάτι χειρότερο!

Συνεχίζει να θαλασσοδέρνεται και να βασανίζεται. Πέρασαν τα καλύτερα του χρόνια,τα χρόνια εκείνα που είχε τη δύναμη κυρίως,γιατί τη διάθεση την έχει πάντα και δεν αισθάνθηκε αυτό που τόσα χρόνια τόσο πολύ ποθούσε.
Γιατί η διάθεση είναι η θεωρητική πτυχή της ψυχικής επιθυμίας και η δύναμη η πρακτική. Η διάθεση είναι η θεωρία και η δύναμη να πραγματοποιήσεις την επιθυμία σου και να ικανοποιήσεις τη διάθεσή σου,είναι η πράξη.

Έκλαιγα όταν διάβασα το βιβλίο του Κούντερα με τα πανανθρώπινα και πανίσχυρα μηνύματά του.
Έκλαιγα γιατί αυτά που περιγράφει, αυτά τα αρνητικά αισθήματα που βίωσαν που ένιωθαν οι Τσέχοι εμιγκρέδες ,τα βιώνω και τα νιώθω εγώ.

Τολμώ μάλιστα να ισχυριστώ ότι ο πόνος ο δικός μου είναι ακόμη πιο απάνθρωπος ακόμη πιο αβάστακτος,πιο αβάστακτος και από την ελαφρότητα του είναι.

Πιο απάνθρωπος και πιο αβάστακτος γιατί κατάφερε από τη μια η Τουρκική βαρβαρότητα και από την άλλη η ανεπάρκεια,η ηλιθιότητα,η μικρότητα και η ματαιοδοξία των Κυπρίων πολιτικών να με κάνουν και ακόμη χειρότερα να με διατηρούν πρόσφυγα για δεκαετίες στην ίδια την πατρίδα μου.

Την κατάρα μου νάχουν και το ανάθεμα μιας αγνής πονεμένης ψυχής,ενός πρόσφυγα στην ίδια του την πατρίδα,εκείνοι οι πολιτικοί που δεν αντιλαμβάνονται αλλά πράττουν το κακό και δύο φορές την κατάρα και το ανάθεμά μου σε εκείνους που το αντιλαμβάνονται και το πράττουν με πλήρη συνείδηση και οδηγούν την πατρίδα μου στη διχοτόμηση και εμάς τους δυστυχισμένους στην απόγνωση και σε μια κατάσταση που μόνο ο θάνατος θα βάλει τέλος στον πόνο μας.


Δρ Βάσος Θ.Οικονόμου
Πρόσφυγας από την Αμμόχωστο

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ ΧΡΟΝΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Λίγα λόγια σταράτα και ξεκάθαρα σαν μαχαιριά στο στήθος

1. Η εκλογή του Έρογλου σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής. Η προσπάθεια για λύση του Κυπριακού που άρχισε στις αρχές του αιώνα βρίσκεται πια στα τελευταία της στάδια πριν την πλήρη κατάρρευση.
2. Ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την αποτυχία των συνομιλιών στην τελευταία τους φάση φέρουν αναντίλεκτα οι ηγέτες των δυο κοινοτήτων, ο Δημήτρης Χριστόφιας και ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Ως παραδοσιακοί ηγέτες της αριστεράς με αντιεθνικιστική παράδοση και αφοσίωση Σε μια κοινή πατρίδα, όφειλαν ή να οδηγήσουν σε λύση ή τουλάχιστον να είχαν δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες για τη λύση.
3. Τόσο ο Δημήτρης Χριστόφιας όσο και ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ εκλέχτηκαν με ξεκάθαρη εντολή να λύσουν το κυπριακό. Η αποτυχία τους να το λύσουν οδήγησε σε απογοήτευση που εκμεταλλεύτηκαν οι εθνικιστικές δυνάμεις και οι έποικοι για να ανεβάσουν τον Έρογλου στην εξουσία.
4. Η εμμονή του Χριστόφια για «κυπριακή λύση» ,αποκλεισμό χρονοδιαγραμμάτων, καθώς και η άρνηση χρησιμοποίησης του σχεδίου Ανάν ως βάσης για συζήτηση, οδήγησε σε αργούς ρυθμούς προόδου που σκότωσαν το μομέντουμ που δημιουργήθηκε με την εκλογή Χριστόφια στην προεδρία.
5. Η προσπάθεια του Προέδρου Χριστόφια να κρατήσει ευχαριστημένους τους «συνεργάτες» του στην κυβέρνηση εμπόδισε πιο γρήγορα βήματα προς τη λύση και συνέβαλε στην απογοήτευση των δυνάμεων της λύσης. Η ΕΔΕΚ πιο ανόητη αποχώρησε από την κυβέρνηση ενώ το ΔΗΚΟ πιο ύπουλο και εξουσιομανές κόμμα συνεχίζει σκληρή αντιπολιτευτική γραμμή παραμένοντας παράλληλα στην κυβέρνηση.
6. Η αποτυχία λύσης του κυπριακού επιβάλλει αναθεώρηση της προσέγγισης στο κυπριακό και χάραξη νέας στρατηγικής από την κυπριακή αριστερά. Η προσπάθεια μιας «πανεθνικής» ενότητας έχει αποτύχει. Πρέπει να αποφασίσουμε πως δεν είναι δυνατό να περιμένουμε τους απορριπτικούς εσαεί να πειστούν ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια, μια διεθνή προσωπικότητα σε ένα κοινό ενιαίο αποστρατικοποιημένο κράτος είναι η μοναδική εκ των πραγμάτων λύση που αποτρέπει τη διχοτόμηση που σε λίγα χρόνια θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη τουρκοποίηση της Κύπρου. Έχουμε υποχρέωση να προχωρήσουμε με την πλειοψηφία του λαού που θέλει σύντομη λύση και να αφήσουμε τους «πατριώτες» να ονειρεύονται την εξόντωση των Τουρκοκυπρίων και φυσικά και των εποίκων και την ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Ο Λάκης Κούτζιουλας έδωσε στη δημοσιότητα πολλά άρθρα με τα οποία ζητά από τους εκάστοτε προέδρους να τολμήσουν και να αφήσουν κατά μέρος τις αναξιοπρέπειες, το ρουσφέτι , τα μικροκομματικά παζαρέματα και το μοίρασμα της γλυκιάς πίττας της εξουσίας και να προχωρήσουν θαρραλέα έστω και με πολιτικό κόστος στη λύση ακολουθώντας τις παρακαταθήκες και την πορεία των μεγάλων ηγετών του Ελληνισμού.
Ακολουθώντας την πορεία των μεγάλων ηγετών του έθνος. Την πορεία και το παράδειγμα του Ελευθέριου Βενιζέλου και του Ιωάννη Καποδίστρια και όχι του Μακάριου και του Σπύρο Κυπριανού.
7. Η προσπάθεια ενότητας της αριστεράς δεν μπορεί πια να περιορίζεται σε εθνικά πλαίσια. Τώρα, περισσότερο παρά ποτέ, επιβάλλεται πλατιά και πραγματική ενότητα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων σε ένα κοινό αγώνα για τη λύση.

Μέχρι σήμερα δεν απάντησε σε δύο παρομοίου περιεχομένου προφητικές μου επιστολές.
Οϊ ολάν! Θα ασχολείται ο μεγάλος ηγέτης με ένα μικρό, ασήμαντο, προβληματικό και το πιο προκλητικό, ένα ανέντακτο και ακομμάτιστο Κούτζιουλα ;

Λέτε να απαντήσει σε αυτήν την επιστολή.
Δείξτε λίγη υπομονή, θα σας ενημερώσω.

ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΟΥΠΠΟΥΡΗΔΕΣ


Κηδεύουμε την Κυριακή 10 Μαΐου τους πολυαγαπημένους μας πατέρα Ανδρέα Σουππουρή δολοφονηθέντα σε ηλικία 48 ετών,τη μητέρα Αρετή Σουππουρή δολοφονηθείσα σε ηλικία 39 ετών,τον αδελφό μας Δημήτρη Σουππουρή δολοφονηθέντα σε ηλικία 5 ετών και την αδελφή Ιουλία Σουππουρή δολοφονηθείσα σε ηλικία 3 ετών.

Η πιο πάνω δημοσίευση στην εφημερίδα μού έσκισε την καρδιά και μου προκάλεσε τον ίδιο ασήκωτο πόνο,που ένοιωσα όταν πριν από 5 χρόνια διάβασα για τις δολοφονίες ανυπεράσπιστων αμάχων Τουρκοκύπριων συμπατριωτών μας από Ελληνοκύπριους …αγωνιστές της ελευθερίας. Από … δικούς μας «πατριώτες». Πατριώτες που προτίμησαν να πολεμήσουν και να κατατροπώσουν γυναικόπαιδα μακριά από το πεδίο της πραγματικής μάχης. Μακριά από τo μέρος της εισβολής όπου ξεσκίζοντας οι σάρκες των Ελληνοκυπρίων που θυσίασαν τη ζωή τους σε ένα αγώνα άνισο και προδιαγραμμένο, προτάσσοντας τα γυμνά τους στήθη στην υπεροπλία ενός πανίσχυρου στρατού.

Συγκλονιστική είναι ακόμη και η σκέψη της ομαδικής δολοφονίας από έξαλλους Τουρκοκύπριους δολοφόνους.Δεν χωρεί συγχώρηση και κατανόηση,ούτε φυσικά δικαιολογία ότι μπορεί να ήταν συγγενείς σφαγιασθέντων από δικούς μας «πατριώτες».Η δολοφονία είναι δολοφονία σε κάθε περίπτωση και ο ανθρώπινος πόνος είναι ο ίδιος επίσης σε κάθε περίπτωση.Ο πιο επώδυνος και ο πιο σπαρακτικός πόνος είναι αναμφίβολα ο πόνος του γονιού και τολμώ να ισχυριστώ παρά τον δεδομένο ανδρικό μου εγωισμό,ότι είναι ακόμη πιο ασήκωτος ο πόνος της μάνας.Είτε αυτή είναι Ελληνίδα μάνα,είτε Τουρκάλα,είτε χριστιανή είτε μουσουλμάνα,είτε Ευρωπαία είτε Ασιάτισσα μάνα. Αυτόν τον ανείπωτο πόνο τον «προσέφεραν» δυστυχώς με «εθνικό πατριωτισμό» σε πολλές Κύπριες μάνες οι «αγωνιστές της ελευθερίας» και στις δύο κοινότητες.

Η τραγική αυτή ιστορία που έκλεισε επιτέλους με την ταφή των εναπομεινάντων υπολειμμάτων από τα σώματά τους,μας θυμίζει και την άλλη εξίσου τραγική και απάνθρωπη περίπτωση της δυστυχισμένης συμπατριώτισσάς μας της Μάντολες,που έξαλλοι Τούρκοι ή Τουρκοκύπριοι «πατριώτες» κατέσφαξαν ολόκληρη την οικογένεια της μπροστά στα μάτια της.

Κρατώ όμως την κορυφαία δήλωση των συγγενών των άγρια,άδικα και απάνθρωπα δολοφονηθέντων.

Κάλεσαν τον κόσμο να μην ζητήσει εκδίκηση και να μην επιδοθούν σε νέα εγκλήματα κατά αθώων για να ξεπλύνουν τα εγκλήματα των ενόχων. Γιατί αυτοί γνωρίζουν πραγματικά τι θα πει ανθρώπινος πόνος πολύ περισσότερο από τους υπόλοιπους.
Ο Θεός ας αναπαύσει τις ψυχές των δικών σας και όλων των άγρια δολοφονηθέντων του εθνικιστικού σοβινιστικού πολέμου στον οποίο μας οδήγησαν τα ξένα συμφέροντα, αλλά δυστυχώς και η δική μας δεδομένη πολιτική ανωριμότητα,η έκδηλη διπλωματική ανεπάρκεια,η αλαζονεία,η παντελής έλλειψη οράματος,ο φανατισμός και η ημιμάθεια και το τελευταίο καταφύγιο των δολοφόνων, ο πατριωτισμός!

Υποκλίνομαι μπροστά στη μεγαλοσύνη σας αγαπητοί μου Σουππουρήδες και σας εκφράζω εγώ ο μικρός τον απεριόριστο θαυμασμό και την εκτίμησή μου!

Μπράβο σας!!!!



Δρ Βάσος Θ.Οικονόμου