ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΟΥΠΠΟΥΡΗΔΕΣ


Κηδεύουμε την Κυριακή 10 Μαΐου τους πολυαγαπημένους μας πατέρα Ανδρέα Σουππουρή δολοφονηθέντα σε ηλικία 48 ετών,τη μητέρα Αρετή Σουππουρή δολοφονηθείσα σε ηλικία 39 ετών,τον αδελφό μας Δημήτρη Σουππουρή δολοφονηθέντα σε ηλικία 5 ετών και την αδελφή Ιουλία Σουππουρή δολοφονηθείσα σε ηλικία 3 ετών.

Η πιο πάνω δημοσίευση στην εφημερίδα μού έσκισε την καρδιά και μου προκάλεσε τον ίδιο ασήκωτο πόνο,που ένοιωσα όταν πριν από 5 χρόνια διάβασα για τις δολοφονίες ανυπεράσπιστων αμάχων Τουρκοκύπριων συμπατριωτών μας από Ελληνοκύπριους …αγωνιστές της ελευθερίας. Από … δικούς μας «πατριώτες». Πατριώτες που προτίμησαν να πολεμήσουν και να κατατροπώσουν γυναικόπαιδα μακριά από το πεδίο της πραγματικής μάχης. Μακριά από τo μέρος της εισβολής όπου ξεσκίζοντας οι σάρκες των Ελληνοκυπρίων που θυσίασαν τη ζωή τους σε ένα αγώνα άνισο και προδιαγραμμένο, προτάσσοντας τα γυμνά τους στήθη στην υπεροπλία ενός πανίσχυρου στρατού.

Συγκλονιστική είναι ακόμη και η σκέψη της ομαδικής δολοφονίας από έξαλλους Τουρκοκύπριους δολοφόνους.Δεν χωρεί συγχώρηση και κατανόηση,ούτε φυσικά δικαιολογία ότι μπορεί να ήταν συγγενείς σφαγιασθέντων από δικούς μας «πατριώτες».Η δολοφονία είναι δολοφονία σε κάθε περίπτωση και ο ανθρώπινος πόνος είναι ο ίδιος επίσης σε κάθε περίπτωση.Ο πιο επώδυνος και ο πιο σπαρακτικός πόνος είναι αναμφίβολα ο πόνος του γονιού και τολμώ να ισχυριστώ παρά τον δεδομένο ανδρικό μου εγωισμό,ότι είναι ακόμη πιο ασήκωτος ο πόνος της μάνας.Είτε αυτή είναι Ελληνίδα μάνα,είτε Τουρκάλα,είτε χριστιανή είτε μουσουλμάνα,είτε Ευρωπαία είτε Ασιάτισσα μάνα. Αυτόν τον ανείπωτο πόνο τον «προσέφεραν» δυστυχώς με «εθνικό πατριωτισμό» σε πολλές Κύπριες μάνες οι «αγωνιστές της ελευθερίας» και στις δύο κοινότητες.

Η τραγική αυτή ιστορία που έκλεισε επιτέλους με την ταφή των εναπομεινάντων υπολειμμάτων από τα σώματά τους,μας θυμίζει και την άλλη εξίσου τραγική και απάνθρωπη περίπτωση της δυστυχισμένης συμπατριώτισσάς μας της Μάντολες,που έξαλλοι Τούρκοι ή Τουρκοκύπριοι «πατριώτες» κατέσφαξαν ολόκληρη την οικογένεια της μπροστά στα μάτια της.

Κρατώ όμως την κορυφαία δήλωση των συγγενών των άγρια,άδικα και απάνθρωπα δολοφονηθέντων.

Κάλεσαν τον κόσμο να μην ζητήσει εκδίκηση και να μην επιδοθούν σε νέα εγκλήματα κατά αθώων για να ξεπλύνουν τα εγκλήματα των ενόχων. Γιατί αυτοί γνωρίζουν πραγματικά τι θα πει ανθρώπινος πόνος πολύ περισσότερο από τους υπόλοιπους.
Ο Θεός ας αναπαύσει τις ψυχές των δικών σας και όλων των άγρια δολοφονηθέντων του εθνικιστικού σοβινιστικού πολέμου στον οποίο μας οδήγησαν τα ξένα συμφέροντα, αλλά δυστυχώς και η δική μας δεδομένη πολιτική ανωριμότητα,η έκδηλη διπλωματική ανεπάρκεια,η αλαζονεία,η παντελής έλλειψη οράματος,ο φανατισμός και η ημιμάθεια και το τελευταίο καταφύγιο των δολοφόνων, ο πατριωτισμός!

Υποκλίνομαι μπροστά στη μεγαλοσύνη σας αγαπητοί μου Σουππουρήδες και σας εκφράζω εγώ ο μικρός τον απεριόριστο θαυμασμό και την εκτίμησή μου!

Μπράβο σας!!!!



Δρ Βάσος Θ.Οικονόμου

ΑΠΟ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΣΕ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Ανήκω στην ομάδα των Ελληνοκυπρίων που έχουν την άποψη ότι ένας αριθμός εποίκων θα παραμείνει στην Κύπρο,όποια κατάληξη και αν έχει το κυπριακό πρόβλημα.
Μάλιστα πιστεύω και το καταθέτω,ότι αν τελικά η κατάληξη είναι αυτή που συζητούν τώρα οι δύο ηγέτες και που συμφώνησαν οι προηγούμενοι και υιοθέτησε όλη η ανθρωπότητα,τότε θα παραμείνει ένας περιορισμένος συμφωνημένος αριθμός.
Αν,ανεξάρτητα ποιος θα έχει και πόσο μερίδιο ευθύνης,δεν καταλήξουν,τότε οι κουβαλητοί παράνομοι έποικοι όχι μόνο θα εξαφανίσουν τους Τουρκοκύπριους αλλά σύντομα,πολύ πιο σύντομα από ότι νομίζουν οι ανυποχώρητοι και ασυμβίβαστοι πατριώτες της πλευράς μας θα είναι αριθμητικά πολύ περισσότεροι και από τους Ελληνοκύπριους.
Γιατί η μη λύση θα οδηγήσει τελικά στην πραγματοποίηση του αμετάθετου στόχου τους τουτέστιν «Τζιείνοι ποτζιεί τζιαι΄ μεις ποδά τζιαι τοίχον μες τη μέση».
Και τότε θα κουβαλούν επί καθημερινής βάσης όσους θέλουν και όποτε θέλουν, αφού η Τουρκία διαθέτει απεριόριστο αριθμό άστεγων και βασικά απάτριδων και κάθε ασιατικής προέλευσης δυστυχισμένων ατόμων και έτσι θα ξαναζωντανέψει το σύνθημα των Ελλήνων πατριωτών που αντέταξαν στον μεγάλο Ελευθέριο Βενιζέλο (τον θυμάστε;),όταν αγωνιζόταν να κάνει την Ελλάδα χώρα των τριών ηπείρων και των πέντε θαλασσών.

Μικρή αλλά καθαρή και ελληνορθόδοξη Ελλάς!
Παραποιημένο μερικώς σε :
«Μικρή αλλά καθαρή και Ελληνορθόδοξη Κύπρος!

Ε λοιπόν μέχρι που ο αθάνατος πενταδάκτυλος τους αποσείσει,πρέπει να αντέξουμε επιστρατεύοντας το ισχυρότερο όπλο που έχουμε στη φαρέτρα μας το «εν τούτω νίκα» έμβλημα,το μαγκάλι και δύο σούβλες χιαστί και να αντιτάξουμε τώρα και πάντα το βροντερό ΟΧΙ μας στη λύση, στην κάθε λύση!

Τα πιο πάνω τα γράφω με την ευκαιρία της πατριωτικής αντίδρασης κατά της κοινής εκδήλωσης στο Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου των εγκλωβισμένων μας με …έποικους.

Απορρίπτω μετά βδελυγμίας φυσικά τον ισχυρισμό που προβάλλεται από δημοσιογράφους της εφημερίδας «Αλήθεια» που μετέβησαν στα κατεχόμενα και κάλυψαν την εκδήλωση. Έγραψαν ανερυθρίαστα ότι οι έποικοι δεν είχαν εμπλοκή στη δικοινοτική εκδήλωση.

Σαν δεν ντρέπεστε αυτό το γνωρίζετε εσείς και δεν το γνωρίζουν οι γνωστοί πατριώτες που ούτε τώρα ούτε ποτέ ήταν παρόντες σε τέτοιες εκδηλώσεις;

Τι λένε για το προδοτικό αυτό γεγονός οι γλύφτες εκπρόσωποι του Υπουργείου Παιδείας που παραβρέθηκαν και χαιρέτισαν την προδοσία εκ μέρους του Υπουργού και κατ΄επέκταση του προέδρου μας που « πε χαλί» έβαλε στόχο να λύσει το κυπριακό ;

Ντροπή σας!

Λάκης Κούτζιουλας

Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΥΓΕΙΑ ΩΣ ΤΑ ΥΠΕΡΤΑΤΑ ΑΓΑΘΑ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟ


Βρήκα στα πλούσια αρχεία μου εντελώς τυχαία το πιο κάτω άρθρο που έγραψα πριν από ένα περίπου χρόνο.
Tο στέλνω για επαναδημοσίευση γιατί δεν έπαψε και νομίζω δε θα πάψει ποτέ να είναι επίκαιρο.



Με ορατό τον κίνδυνο να σπεύσουν μερικοί επιδερμικοί να με καταδικάσουν γιατί «καταδικάζω» πριν να βγει το πόρισμα ή τα πορίσματα από τις έρευνες που γίνονται για το τρομακτικό,πρωτοφανές και πολύνεκρο αεροπορικό δυστύχημα,θα τολμήσω να εκφράσω κάποιες απόψεις.

Αναλαμβάνω λοιπόν το ρίσκο και καταθέτω τα ακόλουθα :

Από τα στοιχεία και τα δεδομένα που υπάρχουν στη διάθεση του κοινού,ας είναι καλά τα παντοδύναμα ΜΜΕ και κυρίως φυσικά των ειδικών, είναι ηλίου, (όχι της αεροπορικής εταιρείας),φαεινότερο ότι ο ανθρώπινος παράγοντας είναι ένα σημαντικό στοιχείο που συντέλεσε να φτάσουμε σε αυτή την τραγωδία που βύθισε στο πένθος την Κύπρο και συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο.

Τον τελευταίο καιρό παρουσιάζονται στα δικαστήρια μερικοί ιατροί και σε μερικές περιπτώσεις καταδικάστηκαν για επίδειξη αμέλειας κατά την άσκηση του λειτουργήματός τους,με αποτέλεσμα την πρόκληση βλάβης ή θανάτου του ασθενή.

Όταν μετά τη νόμιμη διαδικασία καταλήγει το δικαστήριο ότι η επιδειχθείσα αμέλεια είναι πέραν πάσης αμφιβολίας η αιτία της πρόκλησης της βλάβης ή του θανάτου,κρίνεται ένοχος ο ιατρός και καταδικάζεται. Μετά την ολοκλήρωση της ποινικής πτυχής της υπόθεσης,ανοίγει ο δρόμος της αστικής πτυχής, με το δικαίωμα του ασθενή που υπέστη τη βλάβη ή των συγγενών του αποθανόντος να διεκδικήσουν αποζημίωση.

Αυτό αφορά την επίδειξη ιατρικής αμέλειας,χωρίς φυσικά καμιά κακή πρόθεση εκ μέρους ενός ιατρού, εξ ου και ο νόμος με βάση τον οποίο δικάζεται ο δυστυχής ιατρός αφορά την εξ αμελείας και όχι την εκ προμελέτης πρόκληση βλάβης ή θανάτου.

Τι γίνεται ή τι πρέπει να γίνεται σε περιπτώσεις παρόμοιες,όπως το τραγικό πολύνεκρο δυστύχημα,που και πάλιν φυσικά όχι εκ προμελέτης αλλά ως αποτέλεσμα αμέλειας και σωρείας ανθρωπίνων λαθών,παραλείψεων, αδιαφορίας, επιπολαιότητας, αλαζονείας,παχυδερμίας,ωχαδερφισμού και πολλών άλλων συναφών αρνητικών ανθρωπίνων ιδιοτήτων,οδηγούνται στο θάνατο όχι ένας ασθενής, αλλά 121 υγιείς ανυποψίαστοι αθώοι άνθρωποι κάθε ηλικίας,που ξεκίνησαν χαρούμενοι να πάνε διακοπές ;

Aς μη σπεύσουν μερικοί απροβλημάτιστα και άνετα να με καταδικάσουν, γιατί απαιτώ να πληρώσουν το τίμημα κάποιοι οποίοι φυσικά θα παρουσιαστούν στο δικαστήριο και θα αποδειχθεί, αν αποδειχθεί, η ενοχή τους πέραν πάσης αμφιβολίας.

Η τιμωρία των ενόχων για κάθε έγκλημα,ή αμέλεια,ή για κάθε πράξη που παραβιάζει κάποιο νόμο,δεν είναι πράξη εκδικητική,όσο και αν οι τραγικοί συγγενείς αισθάνονται σε έντονο βαθμό και δεν τους αδικώ,την ανάγκη να αποδοθεί δικαιοσύνη,που μπορεί να αγγίζει και κάποτε να ξεπερνά τα όρια της επιθυμίας για εκδίκηση.

Δεν αποτελεί όμως και δεν πρέπει να αποτελεί η τιμωρία ένα μέσο εκδίκησης.

Η τιμωρία πρέπει να στέλνει το μήνυμα στους υπόλοιπους ότι η ανθρώπινη ζωή και η υγεία ως τα υπέρτατα αγαθά,πρέπει να είναι σεβαστά και κανείς δεν δικαιούται ούτε εκ προθέσεως,ούτε εξ αμελείας να παραβλάπτει την υγεία κάποιου ή κάποιων,ούτε φυσικά πολύ περισσότερο να αφαιρεί τη ζωή κάποιου ή κάποιων.


Δρ Βάσος Θ.Οικονόμου

ΟΛΟΜΑΥΡΟ ΦΥΛΟ ΡΙΓΜΕΝΟ ΣΤΟ ΒΟΥΡΚΟ



Δηλώσεις από επίσημα χείλη υπεύθυνων ανθρώπων :

 Διαφθορά στο αστυνομικό σώμα.
 Ο υπόκοσμος διείσδυσε παντού και είναι τεράστιες οι εξαρτήσεις,αφού εκτός των άλλων δίνουν χρήματα σε κόμματα.
 Οι πολιτικοί τσακώνονται ποιος θα παραστεί και κυρίως ποιος θα τελέσει εγκαίνια ποδοσφαιρικών σωματείων των οποίων μια σημαντική πηγή χρημάτων είναι τα μαύρα χρήματα της νύκτας.
 Οι αφορολόγητες εισπράξεις της νύκτας που φυσικά προέρχονται από την πορνεία, τα ναρκωτικά,την κυβεία και άλλες… επιστημονικές και …πολιτιστικές δραστηριότητες,είναι μεγαλύτερες από τον προϋπολογισμό του κράτους.
 Οι φατρίες μοίρασαν την Κύπρο σε τομείς για να ελέγχουν και να εισπράττουν.
 Λειτουργούν παράνομα καζίνα σε όλες τις πόλεις εξοπλισμένα με κάμερες και η κυβέρνηση σε στιγμές που δε βρίσκεται σε λήθαργο αλλά διατηρεί τις αισθήσεις σε κατάσταση υπνηλίας δηλώνει ασυμβίβαστα ότι αντιτίθεται στη δημιουργία και λειτουργία καζίνων…

Οι πιο πάνω δηλώσεις που έγιναν από πολλούς υπεύθυνους και εν πάση περιπτώσει όχι αμελητέους ανθρώπους,πρώην και νυν αξιωματούχους, συγκλόνισαν και σόκαραν τους δημοσιογράφους.

Με τη σειρά μου δηλώνω και εγώ συγκλονισμένος και σοκαρισμένος όχι για τις … απίστευτες αυτές αποκαλύψεις,αλλά για το συγκλονισμό και το σοκ που υπέστησαν οι δημοσιογράφοι μας.


Λάκης Κούτζιουλας

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Vs ΚΡΑΤΟΣ (ΘΕΟΣ)



Η κυριολεκτική ζέστη,η ζέστη των προεδρικών εκλογικών ζυμώσεων και η ζέστη που εκπέμπεται από το άρτι αφυπνισθέν θηρίο - τις δεκάδες χιλιάδες προσφύγων - που ενώνουν επιτέλους την γροθιά τους και την υψώνουν στον ουρανό όπως τους μαύρους της Αμερικής και της Νότιας Αφρικής ,που τελικά με πολλές θυσίες και πολλούς αγώνες δικαιωθήκαν,ανέβασαν το θερμόμετρο στα ύψη.

Έτσι θα αποφύγω να προσθέσω περισσότερη ένταση και να ανεβάσω πιο πάνω το θερμόμετρο.

Ανασκαλίζοντας τα πλούσια μου αρχεία βρήκα ένα πολύ επιτυχημένο σύντομο ποίημα του μεγάλου μας ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη και επειδή το θεωρώ διαχρονικό και μάλιστα με τις τελευταίες εξελίξεις επίκαιρο σας το θυμίζω. Το συνδέω με την προσπάθεια που καταβάλει η «Παγκύπρια Κίνηση Διεκδίκησης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Παθόντων» να διεκδικήσει με νομικά μέσα αυτά που θεωρεί ότι δικαιούνται οι πρόσφυγες και δεν πήραν από το κράτος.

Ο Βασίλης Μιχαηλίδης εργαζόταν κάποτε πριν πολλά χρόνια ως υπάλληλος στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Αδικείτο κατάφωρα - ένα φαινόμενο όχι και τόσο σπάνιο τα χρόνια εκείνα - από τον εργοδότη του,το πάντοτε ισχυρό και ενίοτε άδικο κράτος. Μερικοί καλοί του φίλοι τον συμβούλευσαν να διεκδικήσει τα δικαιώματά του δια της νομικής οδού.

Η απάντηση του μεγάλου δόθηκε υπό μορφή ποιήματος.

Εν να αγκαλέσω το Θεό, μα ποιος εν να τον κρίνει;
Αφού η κρίση μια είναι τζιαι ρίζει την τζιαι τζείνην.

Θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα άλλαξαν προς το καλύτερο όσον αφορά την απόδοση της δικαιοσύνης.
Εκφράζω τη βεβαιότητα ότι η δικαστική εξουσία,ως ανεξάρτητη και αδέκαστη,θα στείλει το ισχυρό μήνυμα ότι όταν δικάζει δεν λαμβάνει υπόψη την οικονομική ισχύ,το όνομα και τη θέση του κάθε πολίτη,αλλά το δίκαιο και μόνο το δίκαιο που κατοχυρώνεται από τους νόμους και το σύνταγμα της χώρας.


Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου
Πρόεδρος Προσωρινής Επιτροπής
Παγκύπριας Κίνησης Διεκδίκησης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Παθόντων

Ο ΝΕΟΣ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ ΙΟΣ ΤΗΣ ΓΡΙΠΗΣ
ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ


Έγραψα όταν ξέσπασε η επιδημία της γρίπης των πτηνών που εσφαλμένως καθιερώθηκε να λέγεται ως γρίπη των πουλερικών και αντιγράφω τώρα που παρουσιάστηκε ένας νέος ή καλύτερα ένας τροποποιημένος ιός και μια «νέα» λοίμωξη :

«Θα επιχειρήσω να δώσω τις σωστές διαστάσεις του προβλήματος ικανοποιώντας την επιθυμία μου να γίνει κατανοητή η νόσος από όσο το δυνατό περισσότερους απλούς ανθρώπους.

Η γρίπη των πουλερικών προκαλείται από τους ιούς της γρίπης των πτηνών.
Οι ιοί αυτοί υπάρχουν στα έντερα των άγριων πτηνών και συνήθως δεν προκαλούν ασθένεια σε αυτά.
Μέχρι το 1997 δεν υπήρξαν ενδείξεις για μετάδοση από τα πτηνά στον άνθρωπο. Από το 1997 που περιγράφηκε το πρώτο κρούσμα μετάδοσης από πτηνό σε άνθρωπο μέχρι σήμερα καταγράφηκαν 60 θάνατοι στην Ασία.
Από τις 15 διαφορετικές μορφές του ιού που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα μια επικίνδυνη όπως αποδεικνύεται μορφή,ο ιός Η5Ν1 είναι αυτός που μολύνει τους ανθρώπους με ψηλό ποσοστό θανάτων.
Η μετάδοση του ιού στον άνθρωπο από τα μολυσμένα πουλιά,γίνεται διαμέσου των εκκριμάτων και των κοπράνων τους. Όταν αυτά στεγνώνουν και κονιορτοποιούνται,εισπνέονται από τον άνθρωπο ο οποίος τότε μολύνεται.
Είναι λοιπόν λογικό οι άνθρωποι που εκτρέφουν πουλερικά να κινδυνεύουν περισσότερο….»
Ο μεγάλος κίνδυνος ήταν και τότε και τώρα,να καταστεί δυνατή η μετάδοση του ιού από άνθρωπο σε άνθρωπο με τον ίδιο τρόπο που μεταδίδεται η κλασική γρίπη,δηλαδή με προερχόμενα από το άνω αναπνευστικό του πάσχοντα ή του φορέα και αιωρούμενα στον περίγυρό του σταγονίδια που περιέχουν τον ιό.Ο «νέος» αυτός ιός που προέκυψε από τυχαίες διαδικασίες και επεξεργασίες ως αποτέλεσμα της συνύπαρξης και ανταλλαγής γενετικών πληροφοριών μεταξύ διαφόρων τύπων ιών της ίδιας ή συγγενικής οικογένειας,άλλοτε στα κύτταρα των πτηνών,άλλοτε των ζώων,αυτή τη φορά πρωταγωνιστής φαίνεται να είναι ο χοίρος και άλλοτε στα ανθρώπινα κύτταρα,απέκτησε δύο ιδιότητες που προκαλούν ανησυχία.Την ιδιότητα να μεταδίδεται με τα σταγονίδια από άνθρωπο σε άνθρωπο και την ιδιότητα να προσβάλει τον άνθρωπο και να προκαλεί γρίπη.Δοθέντος του γεγονότος ότι είναι νέος ιός ή ορθότερα νέα μετάλλαξη κάποιου γνωστού ιού,δεν γνωρίζουμε στο παρόν στάδιο σταθερά δομικά υλικά – αντιγόνα - του για να μπορέσουμε να κατασκευάσουμε εμβόλιο και να προφυλάξουμε δημιουργώντας αντισώματα στους εμβολιασμένους.
Εκείνο που θα επιχειρούσα με άνεση,είναι να συμβουλεύσω τους πολίτες να είναι ψύχραιμοι και να ακολουθούν τις οδηγίες των αρμοδίων αντί να τρομοκρατηθούν και να δυσχεραίνουν την κατάσταση,αφού ο πανικός σε όλες τις καταστάσεις και κυρίως σε αυτές που αφορούν τη ζωή και την υγεία,είναι ο χειρότερος σύμμαχος.
Αντί λοιπόν να τρομοκρατείστε και να κατασυγχύζεστε σας συμβουλεύω να λαμβάνεται τα βασικά μέτρα προφύλαξης και καθαριότητας και κυρίως πλένετε τακτικά και καλά τα χέρια σας και να μην ταξιδεύετε χωρίς σοβαρό λόγο, αλλά για λόγους προβολής η πρόκλησης ζήλειας στους συνανθρώπους σας ακόμη και σε χώρες όπου υπάρχουν κρούσματα.
Έγραψα κάποτε προφητικά και δοθέντος του γεγονότος ότι «verba volant, scripta manet» το διατηρώ στα πλούσια αρχεία μου,ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε πάντοτε με μέτρο και προφυλάξεις,αποφεύγοντας τις υπερβολές και την επίδειξη.
Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους ιούς και να τους αντιμετωπίζουμε με όλους τους δυνατούς τρόπους,κυρίως δημιουργώντας όσο το δυνατό λιγότερες δυνατότητες σε αυτούς να αναπτύσσουν νοσογόνες μεταλλάξεις.
Και μια τελευταία σημαντική συμβουλή που δύσκολα θα εφαρμοστεί. Σταματήστε να προσποιείστε ότι γνωρίζετε τα πάντα και ως εκ τούτου και τα θέματα υγείας και ακολουθείτε πάντοτε τις οδηγίες των ειδικών και των αρμοδίων.


Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΧΗΣ ΑΝΗΛΕΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ
ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΤΙΜΟΥΝ



Σε πρόσφατη πρωινή εκπομπή του Λάζαρου Μαύρου τον απόλαυσα για μιαν ακόμη φορά.

Ανεξάρτητα από τις πολιτικές του θέσεις και απόψεις που δεν είναι κανένα πια μυστικό ότι βρίσκονται σχεδόν σε πλήρη διάσταση με τις δικές μου,τον απολαμβάνω γιατί κατέχει την υπέροχη και ταλαίπωρη ελληνική γλώσσα,όσο λίγοι δημοσιογράφοι.

Σε τηλεφωνική συζήτηση πού είχε με Υπουργό για το θέμα της γρίπης των πουλερικών διαπίστωσα κάτι που δεν αντέχω να το αφήσω να περάσει ασχολίαστο.

Ο έντιμος Υπουργός δεν ξέφυγε από τον κανόνα και κακοποίησε απρεπώς την ελληνική γλώσσα. Ανάμεσα στα άλλα φαιδρά,είπε ότι στα κατεχόμενα «εξευρέθηκε» περιστατικό της γρίπης των πουλερικών.
Ο Λάζαρος Μαύρος με λεπτότητα,που συνήθως δεν τον χαρακτηρίζεις όταν συνομιλεί με προδότες νενέκηδες,του είπε προφανώς σκόπιμα μερικές φορές τη λέξη «εντοπίστηκε» κρούσμα.
Ο έντιμος Υπουργός παρέμεινε μέχρι τέλους της συζήτησης απτόητος,αμετάπειστος,αλύγιστος και ακλόνητος.
Επανέλαβε ακόμη μερικές φορές τη λέξη «εξευρέθηκε» αγνοώντας με απίστευτη άνεση τη διόρθωση και συνέτεινε στο να αρχίσω τη μέρα μου εκνευρισμένος,γιατί βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά άνθρωποι που δεν κατέχουν τη μητρική τους γλώσσα και κατά συνέπεια την κακομεταχειρίζονται.

Η ανηλεής κακοποίηση της γλώσσας μας είναι ένα από τα πολλά πράγματα που δεν έχουν σχέση με κόμματα και ιδεολογίες,ούτε με το πολιτικό αλλά με το πολιτιστικό μας επίπεδο και είναι κάτι που με ενοχλεί αφάνταστα.


Λάκης Κούτζιουλας

Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ
ΤΟΥ ΕΡΩΤΙΚΟΥ ΠΟΘΟΥ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
-ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ-



Xαράς ευαγγέλια.

Επιτέλους οι ανήσυχοι και οι πάντοτε ανικανοποίητοι επιστήμονες εντόπισαν με πειράματα σε θηλυκά ποντίκια το εγκεφαλικό κέντρο του ερωτικού πόθου των γυναικών.
Για όσους έχουν κάποιες ιατρικές γνώσεις πρόκειται για το μεσοκοιλιακό πυρήνα του υποθαλάμου.
Για το μέσο πολίτη αυτό δε σημαίνει τίποτε.
Για το μέσο πολίτη με τις περιορισμένες ιατρικές και όχι μόνο γνώσεις,σημαντικό είναι να προχωρήσουν οι επιστήμονες στις ακόλουθες δύο μελέτες :


Α. Να εντοπίσουν στο γυναικείο εγκέφαλο με παρόμοιες ή άλλες μεθόδους το κέντρο της τρέλας και να μελετήσουν τρόπους καταστολής της υπερλειτουργίας του.

Β. Να διευκρινίσουν και να τεκμηριώσουν γιατί το κέντρο του ερωτικού πόθου σε περιπτώσεις εξωσυζυγικής, ή άλλης πάσης φύσεως παράνομης ερωτικής σχέσης,απαιτεί πολύ χαμηλότερο αν όχι σχεδόν καθόλου ερεθισμό από τα οιστρογόνα.


Εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα.

Ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ



«Όσο μεγαλύτερος είναι ο χρόνος που αφήσαμε πίσω μας,τόσο πιο ακαταμάχητη είναι η φωνή που μας καλεί να επιστρέψουμε.
Η πρόταση αυτή ακούγεται σαν κάτι αυτονόητο,κι΄όμως είναι εσφαλμένη.
Ο άνθρωπος γερνάει,το τέλος πλησιάζει,κάθε στιγμή γίνεται όλο και πιο πολύτιμη και δεν υπάρχει πια καιρός για χάσιμο με αναμνήσεις.
Πρέπει να καταλάβουμε το μαθηματικό παράδοξο της νοσταλγίας :
είναι πανίσχυρη τα πρώτα νεανικά χρόνια,όταν ο όγκος της περασμένης ζωής είναι εντελώς ασήμαντος».

Τα πιο πάνω υπέροχα λόγια προέρχονται από το καταπληκτικό βιβλίο του γνωστού ικανότατου Τσέχου συγγραφέα Μίλαν Κούντερα «Η άγνοια».
Με αποζημίωσε με τον καλύτερο τρόπο ο συμπαθής συγγραφέας. Αυτή τη φορά μου έδειξε μεγάλη επιείκεια.
Λόγια κατανοητά,γεμάτα δύναμη, σκέψη, βαθύ περιεχόμενο.
Λόγια που απογειώνουν τον αναγνώστη και τον ταξιδεύουν σε κόσμους πνευματικούς,ποιοτικούς,μακριά από τη καθημερινή πεζή κενή,ψυχρή,ωμή, φτηνή και άσπλαχνη πραγματικότητα.
Γραπτά λόγια σαφώς πιο κατανοητά,τουλάχιστο για μένα,σε σύγκριση με τα γραφόμενά του στο δυσνόητο βιβλίο του
«Η αβάστακτη ελαφρότητα του είναι».

Τα λόγια αυτά αναφέρονται στη νοσταλγία των ξενιτεμένων Τσέχων που εγκατέλειψαν την πανέμορφη και φυσικά αγαπημένη πατρίδα τους και η κρατική ασφάλεια, ο πανίσχυρος εκείνος μηχανισμός που έθεσε ως στόχο τη διατήρηση της καθαρότητας και της αγνότητας της σοσιαλιστικής ιδεολογίας,απέκοψε κάθε επαφή και δεσμό με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και τα αγαπημένα τους μέρη.
Περιγράφει με πολύ ευχάριστο και απόλυτα επιτυχημένο τρόπο,πώς οι Τσέχοι πολίτες που τόσκασαν από το σοσιαλιστικό παράδεισο,σταδιακά έχασαν κάθε ελπίδα και νοσταλγία για επιστροφή.Πώς σταδιακά αφομοιώθηκαν από τον νέο τρόπο ζωής, σε νέους και αρχικά ξένους τόπους, σε ξένες πατρίδες και πώς καθηλώθηκαν σταδιακά και νομοτελειακά στην ίσως πιο ισχυρή και σχεδόν πάντοτε καταστροφική δύναμη,τη δύναμη της συνήθειας.
Και το χειρότερο,όταν επέστρεψαν μετά την νομοτελειακή πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού,δεν κατάφεραν να βρουν εκείνα που έζησαν,εκείνα που με σπαραγμό άφησαν όταν επέλεξαν την «παράνομη» φυγή.
Ηχούν μέσα μου οι πανέμορφοι στίχοι του νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη που έφερε στην επιφάνεια ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης και η ξύλινη φωνή του ανεπανάληπτου Γρηγόρη Μπιθικώτση με το εκπληκτικό της πάντρεμα με τη χορωδία Τρικάλων:
«Πού να βρω τη ψυχή μου, το τετράφυλλο δάκρυ…»


Γιατί ο κατ΄ανάγκη ξενιτεμένος ή ο βίαια εκτοπισμένος από την πατρίδα του αναζητεί αιώνια την ψυχή του που την άφησε πίσω.

Μεγάλος ο πόνος και η απόγνωσή του.

Ακόμη πιο μεγάλος ο πόνος και πιο ασήκωτη η απόγνωση,όταν έρθει εκείνη η ώρα,σε βάθος χρόνου,εκεί που νομίζει ότι επιτέλους τα όνειρα θα λάβουνε εκδίκηση,κατά τους στίχους του ίδιου κορυφαίου ποιητή,διαπιστώνει ότι ο μακρύς πόνος του ξενιτεμού και η συνεχής ταπείνωση και ο εξευτελισμός,του άφησαν τόσο βαθιά σαν τσεκουριές τραύματα στη ψυχή του και αλλοίωσαν σε τόσο μεγάλο βαθμό τη συνείδησή του,που αλίμονο δεν έχει πια τη δύναμη να χαρεί.
Διαπιστώνει ότι δεν έφθασε ποτέ στην Ιθάκη. Και το χειρότερο,το θανατηφόρο,το τελειωτικό κτύπημα, είναι η θλιβερή διαπίστωση ότι δε θα φθάσει ποτέ στην Ιθάκη. Και όσοι νομίζουν ότι αυτό είναι το αποκορύφωμα της ανθρώπινης δυστυχίας και του εξευτελισμού,έχουν λάθος!
Υπάρχει κάτι χειρότερο!

Συνεχίζει να θαλασσοδέρνεται και να βασανίζεται. Πέρασαν τα καλύτερα του χρόνια,τα χρόνια εκείνα που είχε τη δύναμη κυρίως,γιατί τη διάθεση την έχει πάντα και δεν αισθάνθηκε αυτό που τόσα χρόνια τόσο πολύ ποθούσε.
Γιατί η διάθεση είναι η θεωρητική πτυχή της ψυχικής επιθυμίας και η δύναμη η πρακτική. Η διάθεση είναι η θεωρία και η δύναμη να πραγματοποιήσεις την επιθυμία σου και να ικανοποιήσεις τη διάθεσή σου,είναι η πράξη.

Έκλαιγα όταν διάβασα το βιβλίο του Κούντερα με τα πανανθρώπινα και πανίσχυρα μηνύματά του.
Έκλαιγα γιατί αυτά που περιγράφει, αυτά τα αρνητικά αισθήματα που βίωσαν που ένιωθαν οι Τσέχοι εμιγκρέδες ,τα βιώνω και τα νιώθω εγώ.

Τολμώ μάλιστα να ισχυριστώ ότι ο πόνος ο δικός μου είναι ακόμη πιο απάνθρωπος ακόμη πιο αβάστακτος,πιο αβάστακτος και από την ελαφρότητα του είναι.

Πιο απάνθρωπος και πιο αβάστακτος γιατί κατάφερε από τη μια η Τουρκική βαρβαρότητα και από την άλλη η ανεπάρκεια,η ηλιθιότητα,η μικρότητα και η ματαιοδοξία των Κυπρίων πολιτικών να με κάνουν και ακόμη χειρότερα να με διατηρούν πρόσφυγα για δεκαετίες στην ίδια την πατρίδα μου.

Την κατάρα μου νάχουν και το ανάθεμα μιας αγνής πονεμένης ψυχής,ενός πρόσφυγα στην ίδια του την πατρίδα,εκείνοι οι πολιτικοί που δεν αντιλαμβάνονται αλλά πράττουν το κακό και δύο φορές την κατάρα και το ανάθεμά μου σε εκείνους που το αντιλαμβάνονται και το πράττουν με πλήρη συνείδηση και οδηγούν την πατρίδα μου στη διχοτόμηση και εμάς τους δυστυχισμένους στην απόγνωση και σε μια κατάσταση που μόνο ο θάνατος θα βάλει τέλος στον πόνο μας.


Δρ Βάσος Θ.Οικονόμου
Πρόσφυγας από την Αμμόχωστο

ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΚΑΙ ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ
ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ



Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία,την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.
Ισοκράτης 436 – 338 π.χ.
Είδαμε πολλά και ακούσαμε περισσότερα για τις θλιβερές και φυσικά απαράδεκτες σκηνές βίας και καταστροφής που παρακολουθούμε καθημερινά και καθενυκτικά από την παντοδύναμη τηλεόραση.Ακούσαμε από πολλούς ειδικούς και επαΐοντες ,από αυτούς δόξα τω Θεώ διαθέτουμε πάρα πολλούς, αναλύσεις, επεξηγήσεις σχόλια,γνώμες,απόψεις,προβλέψεις και πάει λέγοντας.
Δεν έλειψαν φυσικά και οι απαραίτητες ανόητες δηλώσεις πολιτικών αρχηγών και στελεχών που εντόπισαν το πρόβλημα στο γεγονότος ότι κυβερνούν άλλοι αντί οι ίδιοι.
Τελικά οι μεγαλύτεροι ένοχοι αυτής της θλιβερής και τολμώ να το ισχυριστώ της μη αναστρέψιμης πια κατάστασης,είναι η ανάλγητη και διεφθαρμένη στάση των εκάστοτε κυβερνώντων.

Οι εκάστοτε κυβερνήσεις έδειξαν σκανδαλώδη ανοχή που έφθανε τα όρια της πολιτικής συνεργασίας με τους αναρχικούς. Διατηρούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις σε διάφορο βαθμό συγγενικούς δεσμούς με τους αναρχικούς,ή στην χειρότερη περίπτωση τηρούν στάση ανοχής.Τα συνένοχα ΜΜΕ,τις περισσότερες φορές συνειδητά και ενίοτε ασυνείδητα,είτε από κεκτημένη πια ταχύτητα,πάντα αγνοούσαν την ουσία των κοινωνικών αιτημάτων και πρόβαλαν μόνον την οχλοκρατική διάσταση,την τρομοκρατική δράση και τις βίαιες ενέργειες των αναρχικών.


Από όλη την κάλυψη των γεγονότων λείπει παντελώς το γεγονός ότι αστυνομικά τμήματα γίνονται εδώ και μήνες στόχοι επιθέσεων από τους γνωστούς/άγνωστους.Ότι αυτοί οι γνωστοί/άγνωστοι είναι επί σειρά ετών υπεράνω του νόμου και έχουν επιβάλλει καθεστώς βίας στην πανεπιστημιακή κοινότητα.Κάθε φορά που γίνεται μια κατάληψη σε ένα σχολείο και το κράτος δεν κάνει τίποτα για να επαναφέρει την έννομη τάξη,μια νέα γενιά Ελλήνων διδάσκεται ότι η βία αποτελεί δικαιωματικό και διεκδικητικό μέσο για την ικανοποίηση του όποιου αιτήματος.Επίσης θα μαθαίνει ότι κράτος δικαίου ηττάται από τον όχλο.
Δεν είναι τυχαίο που τόσο χρόνια πιστεύοντας ότι η ανοχή και η ανεκτικότητα στην βία θα ξεθυμάνει τα ζωώδη ένστικτα κάποιων τμημάτων της νεολαίας τώρα έχουμε καταφέρει να μαζικοποιήσουμε τέτοιους είδους συμπεριφορές.
Για μια ακόμη φορά η πολιτική ηγεσία της χώρας είτε κυβερνά,είτε συγκυβερνά είτε βρίσκεται στην αντιπολίτευση,δείχνει ανίκανη να αντιμετωπίσει την κρίση. Η μόνη πλέον ελπίδα για κάτι καλύτερο απομένει η σιωπηρή πλειοψηφία που μέχρι τώρα έχει άπρακτη και απλός θεατής.
Εντοπίζω τις ακόλουθες βασικές αιτίες των θλιβερών επεισοδίων που είχαν αφορμή το θάνατο του νεαρού μαθητή:
 Τα οικονομικά αδιέξοδα και η έκδηλη και προκλητική ολοένα αυξανομένη διαφορά μεταξύ πλούσιων και πτωχών.

 Η ανεργία και η αβεβαιότητα για το μέλλον των νέων κυρίως ανθρώπων.

 Η κοινωνική ανισότητα και η αδικία.

 Η απόλυτη θεοποίηση του χρήματος και των υλικών αγαθών.

 Η υποβάθμιση της παιδείας,της γνώσης και της μόρφωσης.

 Η εμφανής κρίση ηθων,αξιών, αρχών.

 Τα ΜΜΕ και φυσικά κυρίως η παντοδύναμη τηλεόραση χωρίς την οποία σίγουρα δε θα ξεσπούσαν επεισόδια πέραν από το κέντρο της Αθήνας και κυρίως στις άλλες πόλεις της Ελλάδας και στην…Κύπρο.

 Η αναξιόπιστη,αναξιοπρεπής και αντιχριστιανική παρουσία και συμπεριφορά της εκκλησιαστικής ηγεσίας έναντι των πιστών.

Και αφήνω τελευταίο το κερασάκι στην τούρτα.

Η αναξιοκρατία και τα σκάνδαλα.

Οι πιο σοβαρές πληγές στο σώμα της πατρίδας μας.Το μεγαλύτερο όνειδος της σύγχρονης προβληματικής κοινωνίας.

Δεν μπορεί παρά κάποτε,αργά ή γρήγορα,να φτάσουμε στην καταστροφή άσχετα με το πιο γεγονός θα πυροδοτήσει το φυτίλι,όταν ανθούν τα σκάνδαλα και οργιάζει η αναξιοκρατία.Τα ατιμώρητα σκάνδαλα και η καλπάζουσα αναξιοκρατία αποτελούν το όνειδος της σύγχρονης προβληματικής κοινωνίας. Καταρρακώνουν, εξευτελίζουν και εξανθρωπίζουν τον άνθρωπο και κυρίως απογυμνώνουν από ανθρώπινες αξίες και ήθος τη νεολαία.Γεμίζουν τα μυαλά και τις ψυχές των νέων ανθρώπων που αποτελούν την ελπίδα για το αύριο με απαισιοδοξία,ματαιοπονία,μικροπρέπεια, επιθετικότητα,θυμό,ζήλεια και τελικά με μίσος και της οπλίζουν τα χέρια με πέτρες και βόμβες μολότοφ.
Γιατί αν δεν το καταλάβατε αγαπητοί μου πολιτικοί,ως καθηκόντως οφείλατε, θα σας το πω εγώ.Βρισκόμαστε στο δρόμο που οδηγεί εκεί που έφθασαν σήμερα στην Ελλάδα

Σταματήστε ΤΩΡΑ να επιρρίπτετε ευθύνες ο ένας στον άλλο και ΟΛΟΙ οι πολιτικοί με χαμηλό βλέμμα κοιτώντας το πάτωμα και όχι τη κάμερα εμφανιστείτε από κοινού και εν χορώ και ζητήστε συγνώμη από το λαό και κυρίως από τη νεολαία για τη σημαντική συμμετοχή σας στη δημιουργία των σκανδάλων και της αναξιοκρατίας.
Ακολούθως μερικοί από εσάς που ακόμη διατηρείτε κατάλοιπα ήθους βρέστε τη δύναμη να αυτοκτονήσετε ή τουλάχιστο να αποχωρήστε ντροπιασμένοι από την πολιτική.

Ονειρεύομαι,όπως έλεγε στην αρχή των ομιλιών του ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, μια κοινωνία πολιτών ευτυχισμένων και αισιόδοξων για το παρόν και το μέλλον.
Ονειρεύομαι μια κοινωνία χωρίς διακρίσεις,χωρίς ρουσφέτι και χωρίς σκάνδαλα στην οποία να επικρατεί το παιδικό χαμόγελο και όχι η σφιγμένη γροθιά η το χέρι με την πέτρα ή τη βόμβα μολότοφ.
Ονειρεύομαι μια κοινωνία χωρίς ναρκωτικά και πολέμους.
Ονειρεύομαι μια κοινωνία χωρίς ρουφιάνους και εμπόρους ανθρώπινης σάρκας.
Ονειρεύομαι μια κοινωνία που το πανεπιστημιακό δίπλωμα να είναι τίτλος τιμής και περηφάνιας και όχι χαρτί υγείας.
Ονειρεύομαι μια κοινωνία που θα κυριαρχεί η ανθρωπιά,ο αλτρουισμός,η ανιδιοτέλεια, η αυτοθυσία.
Ονειρεύομαι μια κοινωνία που οι πάσης φύσεως ηγέτες της και τα πρότυπά της να είναι παράδειγμα προς μίμηση.
Ονειρεύομαι μια κοινωνία που θα κυνηγά και θα τιμωρεί με τον ίδιο τρόπο όλους τους παράνομους.
Ονειρεύομαι μια κοινωνία παρόμοια με αυτή που όλοι οι πολιτικοί από όλους τους κομματικούς χώρους υποσχέθηκαν στους πολίτες.

Μετά από τη δημόσια συγνώμη,όσοι από εσάς δεν αυτοκτονήστε προσπαθήστε να συμβάλετε στο μέγιστο δυνατό βαθμό από αύριο να διορίζεται σε οποιανδήποτε θέση ο πιο ικανός και ο πιο άξιος!!!!!
Άσχετα σε πιο κόμμα ανήκει,ποιον υποστηρίζει,τι πρεσβεύει,τι πιστεύει, τι εκφράζει και ποιον ψηφίζει.

Μπορείτε να το κάνετε αυτό;

Aν όχι, σε μερικά χρόνια, όσοι δεν θα αυτοκτονήσετε και θα βρίσκεστε ακόμη στη ζωή, θα εμφανιστείτε στην τηλεόραση για να αναλύσετε με σοβαροφάνεια και έκδηλη στενοχώρια, σκηνές βίας από μαινόμενους μαθητές και φοιτητές.
Τότε θα λάβουν τα όνειρα μου εκδίκηση,κατά τον κορυφαίο νομπελίστα Έλληνα ποιητή.Θα αλλάξω κανάλι,ή ακόμη καλύτερα θα κλείσω την τηλεόραση για να μην σας ακούσω.

Εκτός και αν τότε δεν βρίσκομαι εγώ στη ζωή,γιατί αν δεν αυτοκτονήσει κανένας σας μπορεί να αυτοκτονήσω τελικά εγώ,οπόταν θα ησυχάσετε από εμένα και κυρίως εγώ από εσάς.


Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου

ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ – 2004 -

Η Κυριακή του φετινού κατακλυσμού,θα μου μείνει αξέχαστη. Βρέθηκα με χιλιάδες άλλους πολίτες κυρίως Αμμοχωστιανούς,στη χρυσή παραλία της αγαπημένης μου πόλης.

Μαζευτήκαμε εκεί Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι για να στείλουμε ένα ισχυρό μήνυμα σε κάθε αποδέκτη,ότι δεν έχουμε τίποτε να μοιράσουμε μεταξύ μας,ότι δεν μισούμαστε και μας πρέπει ελευθερία,κατά τον εθνικό μας ποιητή.
Ήταν μια συνάντηση αγάπης,ειρήνης,φιλίας,αλληλοεκτίμησης και μια καλή ευκαιρία να διαπιστώσουμε μια κι΄έξω ότι ο μύθος που καλλιεργήθηκε για πολλές δεκαετίες ότι είμαστε εχθροί και ως τέτοιοι πρέπει να μισούμαστε,κατέρρευσε ως πύργος άμμου στη χρυσή αμμουδιά της θαλασσοφίλητης Αμμοχώστου.
Στις λίγες εκείνες ώρες δεν ξεχώριζες ούτε φυλή,ούτε θρησκεία,ούτε χρώμα,ούτε εθνικότητα,ούτε φύλο,ούτε ηλικία.
Είμαστε όλοι οι παρόντες με μια πατρίδα,μια πίστη,μια ιθαγένεια,με κοινά προβλήματα,κοινούς στόχους,κοινά οράματα,κοινές ελπίδες. Τίποτε δεν μας χώριζε,ούτε καν η γλώσσα,γιατί μιλούσαν τα μάτια και η ψυχή. Επικοινωνούσαμε με την πανανθρώπινη γλώσσα των ματιών και της ψυχής.
Συγκινητικές στιγμές αποτυπώθηκαν στη μνήμη μας και χαράχθηκαν βαθειά μες τη ψυχή μας και θα μείνουν εκεί για πάντα. Κανένα σύγχρονο όπλο,ούτε τανκς,ούτε πολεμικά αεροπλάνα,ούτε πολυβόλα και σφαίρες,ούτε τα βλοσυρά βλέμματα και τα ανέκφραστα πρόσωπα των μυστικών η φανερών ανδρείκελων του Αττίλα,που μας παρακολουθούσαν από απόσταση,ανάμεσα στα χαλάσματα των ξενοδοχείων μας,που κάποτε έσφυζαν από ζωή,μπόρεσαν ή θα μπορέσουν να σβήσουν αυτές τις μεγαλειώδεις στιγμές που ζήσαμε.

Σε κάποια στιγμή περπατώντας μέχρι τα οξειδωμένα βαρέλια και τα χορταριασμένα συρματοπλέγματα που περικλείουν την κλειστή πόλη,ένοιωσα μιαν έντονη επιθυμία να πηδήξω,μερικά μέτρα χώριζαν το όνειρο από την πραγματικότητα και να τρέξω με τη μνήμη μου να ξυπνά από ένα λήθαργο τριάντα χρόνων,σε αγαπημένους δρόμους και περιοχές όπου άφησα έφηβος ένα κομμάτι από τη ψυχή μου.

Λαχτάρησα να μπω στις τάξεις μου του Γυμνασίου Αμμοχώστου και να σεργιανίσω στις κερκίδες του Γ.Σ.Ε. που είναι τόσο κοντά σου,που θαρρείς ότι τα αγγίζεις.

Στις τάξεις του σχολείου μου και στις κερκίδες του γηπέδου μου,του γηπέδου κάθε Αμμοχωστιανού και να ξυπνήσει μέσα μου,ότι πιο ωραίο,ότι πιο ανθρώπινο,ότι πιο ευγενικό συναίσθημα. Πολλά είναι τα χρόνια που κρατήσαμε μέσα μας άσβεστο τον πόθο της επιστροφής.

Αγγίζοντας το οξειδωμένο συρματόπλεγμα του τοίχους της ντροπής και της αδικίας,έσφιξα το χέρι μου για να ματώσει η χούφτα μου. Ήθελα να ματώσω και να πονέσω. Πόνεσα αλλά ο σωματικός πόνος αμελητέος και μηδαμινός μπροστά στον πόνο της ψυχής.
Η καρδιά μου χτυπούσε σε ρυθμούς τρελούς και η ψυχή μου πέταξε από τα στήθη μου και πέρασε τη διαχωριστική γραμμή. Γιατί αυτό που το σώμα δεν μπορεί, το μπορεί η ψυχή.
Το άψυχο σώμα,έμεινε στη απ΄εδώ πλευρά. Γιατί το σώμα θα περάσει μόνο αν φύγει το συρματόπλεγμα.
Με δάκρια στα μάτια και ανείπωτο πόνο,πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη που έκανα πολλές φορές μέχρι σήμερα. Αυτή τη φορά πέρασε πιο έντονα,πιο επώδυνα και με πολύ περισσότερη συναισθηματική φόρτιση.

Το πρόβλημα μας δεν είναι τα υπαρκτά χορταριασμένα συρματοπλέγματα και τα οξειδωμένα βαρέλια της διαχωριστικής γραμμής τους αίσχους και της ντροπής,αλλά οι νοητές διαχωριστικές γραμμές που έχουμε στα μυαλά μας.

Γιατί και αν ακόμη φύγουν τα υπαρκτά συρματοπλέγματα και τα βαρέλια,θα πρέπει να φύγουν και τα νοητά και τα πολύ πιο επικίνδυνα και καταστροφικά συρματοπλέγματα και βαρέλια που έχουν μερικοί στα μυαλά τους και που βρίσκονται ανάμεσά μας και στις δύο πλευρές.

Η Κυριακή που περάσαμε μαζί με τους συμπολίτες μας Τουρκοκύπριους στη χρυσή αμμουδιά της πανέμορφης πόλης μας,είναι ένα βήμα μπροστά στο μακρύ και δύσκολο αυτό δρόμο,το δρόμο της λύσης, της επιστροφής,το δρόμο της αγάπης,της συμφιλίωσης,το δρόμο της αμοιβαίας ανοχής και κατανόησης,το δρόμο της συνύπαρξης και πάνω απ΄όλα το δρόμο της ειρήνης και της ασφάλειας.

Είμαι βέβαιος ότι τέτοιες εκδηλώσεις και τέτοιες Κυριακές θα ακολουθήσουν και άλλες πολλές,μέχρι τη αναπόφευκτη λύση και την τελειωτική συμφιλίωση.



Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου
Από την Αμμόχωστο και τώρα Λάρνακα

Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΝΗΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΓΙΝΕ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ


H δημοκρατία που διά μέσου των αιώνων καθιερώθηκε ως το τελειότερο σύστημα διακυβέρνησης έχει πολλά προτερήματα και μερικά μειονεκτήματα.

Δε θα ασχοληθώ ούτε με τα προτερήματα,ούτε με τα μειονεκτήματά της στο παρόν άρθρο,αφού άλλος είναι ο στόχος μου.Θα σχολιάσω μόνο ότι όσοι βρίσκονται σε μια σεβαστή ηλικία,διαθέτουν το χάρισμα να αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει γύρω τους και που είχαν την τύχη – ατυχία να γνωρίσουν οποιανδήποτε μορφή δικτατορίας,ανεξάρτητα από τον όμορφο μανδύα με τον οποίο ήταν περιτυλιγμένη,προτιμούν τη δημοκρατία ως σύστημα διακυβέρνησης.

Η δημοκρατία μάς προσφέρει την ευχέρεια να εκλέγουμε τους ανθρώπους που θα μας κυβερνήσουν,διοικήσουν,καθοδηγήσουν,ποδηγετήσουν συνετίσουν,μορφώσουν,καλλιεργήσουν,εξευγενίσουν,εξανθρωπίσουν και πάει λέγοντας.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι τα κύτταρα της δημοκρατίας είναι τα κόμματα.Δεν επιθυμώ να προχωρήσω με επιχειρήματα που διαφοροποιούν τη θέση μου από αυτή τη δεδομένη και εν πολλοίς δογματική τοποθέτηση. Αντί αυτού θα καταθέσω μόνο το αναντίλεκτο γεγονός ότι ο καρκίνος ξεκινά από τα κύτταρα.Η δυσλειτουργία κάποιων πολύπλοκων μηχανισμών του κυττάρου είναι ο σημαντικός παράγοντας που δρομολογεί την παθολογική,την καλπάζουσα και την ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή-πολλαπλασιασμό του κυττάρου,που είναι με τη σειρά της η αιτία της δημιουργίας του νεοπλάσματος,δηλαδή του καρκίνου.Είναι σε όλους καλά γνωστό και εμπεδωμένο πια ότι ο καρκίνος είναι η πιο κακοήθης ασθένεια και πολλές φορές δυστυχώς ανίατη και θανατηφόρα.

Είναι πια μια θλιβερή μη αναστρέψιμη πραγματικότητα,οι περισσότεροι πολίτες να είναι εγκλωβισμένοι σε κομματικές στάνες και να ζουν κάτω από συνθήκες που καθιστούν σχεδόν απόλυτα αδύνατη τη διαφυγή τους.Πέραν από το γεγονός ότι η στάνες αυτές παρέχουν άφθονη τροφή,ζεστασιά, καθαριότητα,φροντίδα και θαλπωρή,υπάρχει ένα κλίμα ασφάλειας που παρέχεται αδιάκοπα από τα τσοπανόσκυλα που ελέγχονται αυστηρά από το τσοπάνη και το επιτελείο του.Ένα επιτελείο δυνατό,πειθαρχημένο και οργανωμένο,το οποίο κάτω από τη σοφή και αδιαμφισβήτητη ηγεμονία του αρχιτσοπάνη, αποφασίζει για την τύχη,την ποιότητα και τη διάρκεια ζωής των μελών της στάνης.
Το κομματικό αυτό σώμα αποφασίζει ποιους,πότε,πώς και πόσο θα τους γαλέψουν,πότε θα τους κουρέψουν,πότε θα τους λούσουν και να τους απολυμάνουν και αποστειρώσουν για προφύλαξη από τις μύγες,τα κουνούπια, τα τσιμπούρια και τις ψείρες που κατά καιρούς εισβάλουν στη στάνη,αφού δεν μπορούν να εντοπιστούν και να εξουδετερωθούν από τα εκπαιδευμένα τσοπανόσκυλα.Εκτός από το γεγονός ότι είναι ανεπιθύμητοι και ενοχλητικοί αυτοί οι εισβολείς είναι και επικίνδυνοι,αφού πετούν και κυκλοφορούν ελεύθερα και μπορεί να μεταφέρουν ασθένειες από άλλες γειτονικές μολυσμένες στάνες.Σε τακτά και προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα μαζεύονται τα μέλη της ηγεσίας της στάνης και μετά από ενδελεχή μελέτη και σοβαρή συζήτηση υπό την προεδρία φυσικά του αρχιτσοπάνη που περιβάλλεται με φόβο και αγανάκτηση που εξωτερικεύονται με σέβας και υποταγή αντίστοιχα,αποφασίζουν ποια μέλη της στάνης θα οδηγηθούν στη σφαγή.
Μερικές στάνες με μακρόχρονη παράδοση αξιοποιούν μερικά τσοπανόσκυλα που έχουν μακρόχρονη υπηρεσία και φυσιολογικά χάνουν τη δύναμη,την επιθετικότητα,την αγριότητα και τελικά και τα δόντια τους λόγω γήρατος.Η προχωρημένη τους ηλικία περιορίζει στο ελάχιστο την ανάγκη για ύπνο και έτσι τους ονομάζουν «επαγρυπνητές» και αναλαμβάνουν να παρακολουθούν με άγρυπνο μάτι όλα τα μέλη της στάνης και να δίνουν πολύτιμες πληροφορίες,που ανάλογα με τη σοβαρότητά τους μερικές περνούν τελικά και στον αρχιτσοπάνη.Οι πληροφορίες αυτές καταγράφονται, ιεραρχούνται,
αξιολογούνται και διαδραματίζουν σοβαρό ρόλο στη λήψη απόφασης ποιο μέλος θα γαλέψουν ή θα κουρέψουν και με πιο τρόπο,επώδυνο ή άλλο και φυσικά ποιο από τα μέλη θα οδηγηθεί και πότε στη σφαγή.
Σε σπάνιες περιπτώσεις όταν η πληροφορία από την επαγρύπνηση αξιολογηθεί ως σοβαρή και επικίνδυνη για το καλώς νοούμενο συμφέρον που συνόλου των μελών της στάνης,κάτι που αποφασίζεται στο ανώτατο επίπεδο της ηγεσίας,τότε δεν είναι ανάγκη να περιμένουν την περίοδο του γαλέματος, του κουρέματος ή των σφαγών.Σε τέτοιες περιπτώσεις κατασπαράζονται οι παραπωματίες στην ίδια τη στάνη σε δημόσια θέα,για παραδειγματισμό,ή ανοίγουν την κεντρική πόρτα και τους εκδιώκουν στο χώρο όπου κυριαρχούν οι λύκοι.
Έτσι η ζωή κυλά ήρεμα,ήσυχα,ευτυχισμένα και δημοκρατικά και υπάρχει μια ανεκτή σχεδόν από όλους ισορροπία,αφού όλα τα μέλη της στάνης είναι ίσα μεταξύ τους,εκτός φυσικά αν τύχει καμιά φορά και κάποια είναι πιο ίσα από τα άλλα.

Τα μέλη της κάθε στάνης είναι φανατικά πεπεισμένα,μέχρι ψύχωσης,ότι η δική τους στάνη είναι η πιο ασφαλής,η πιο καθαρή,η πιο μεγάλη,η πιο ωραία, η πιο δημοκρατική και ότι προσφέρει πολύ περισσότερες ανέσεις και κυρίως τροφή συγκριτικά με τις άλλες γειτονικές στάνες.Έτσι σπάνια,πάρα πολύ σπάνια,παρατηρούνται φαινόμενα αλλαγής της στάνης με μια άλλη.Σε αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα μέλος στασιάζει πριν θα φτάσει σε κάποια γειτονική στάνη,τις περισσότερες φορές κατασπαράζεται από τους αιμοδιψείς καραδοκούντες λύκους,οι οποίοι αφού δεν έχουν πρόσβαση στον εσωτερικό χώρο της στάνης,κυκλοφορούν στο χώρο γύρω από αυτές και ορέγονται φρέσκια λαχταριστή σάρκα.
Αν έστω και μερικοί παραπτωματίες,μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού, καταφέρουν να αποφύγουν τους κακούς λύκους,πράγμα απίθανο και φτάσουν σε μια γειτονική στάνη,τότε αναμφίβολα αντιμετωπίζουν καχυποψία από την ηγεσία της καινούργιας στάνης και σπάνια,πολύ σπάνια γίνονται αποδεκτοί. Η νέα τους ζωή στην καινούργια στάνη είναι δύσκολη.Βρίσκονται υπό συνεχή αμφισβήτηση και αδιάκοπη παρακολούθηση από τους επαγρυπνητές και τυγχάνουν πιο σκληρής συμπεριφοράς και χειρότερης μεταχείρισης,αφού ποτέ δεν απαλλάσσονται από το στίγμα της προηγούμενης στάνης.

Έτσι λοιπόν σπάνια συμβαίνουν εκλογικές εκπλήξεις.Παροδικές ανακατατάξεις συνέβησαν μερικές φορές,αλλά σύντομα με την ενεργοποίηση των μηχανισμών και με κύριο όπλο αυτό που ονομάζουν οι τσοπάνηδες συσπείρωση,η κάθε στάνη επανέρχεται στα ποσοστά της και η ζωή επιστρέφει στη δημοκρατική της ομαλότητα.
Μερικοί εκκεντρικοί,ψυχοπαθείς,εκμοντερνιστές που το παίζουν διανοούμενοι και που επαγγέλλονται την αλλαγή και την πρόοδο,προσπάθησαν κατά καιρούς να καταργήσουν τις στάνες και κατά συνέπεια τους τσοπάνηδες και τα τσοπανόσκυλα και να αφήσουν τον καθένα να κυκλοφορεί ελεύθερα.
Την αποστομωτική,καταπελτική,εξουθενωτική και συνάμα ταπεινωτική απάντηση την πήραν σχεδόν από όλα τα μέλη από όλες τις στάνες. Γιατί έτσι μας αρέσει! Δε νοείται στάνη χωρίς τα πιο πάνω. Δε νοείται δημοκρατία χωρίς τα πιο πάνω.Δε νοείται ζωή χωρίς τα πιο πάνω.Εμάς μας αρέσουν οι στάνες, μας αρέσουν οι λύκοι και τα τσοπανόσκυλα.Εμείς αγαπάμε και σεβόμαστε τους τσοπάνηδες.Τους χρειαζόμαστε και το απολαμβάνουμε το γάλεμα και το κούρεμα.Χρειαζόμαστε τη σφαγή και δεν σας έχουμε ανάγκη να μας αλλάξετε τη ζωή.Άλλωστε είναι αυτοσκοπός,είναι η κορύφωση του στόχου,είναι η υπέρτατη ηδονή,η θυσία για τη στάνη μου και την ιδεολογία μας.

Ιδεολογία χωρίς στάνη είναι φαγητό χωρίς αλάτι.
Κόμμα χωρίς πειθαρχεία είναι νερό χωρίς υδρογόνο
Πολιτική χωρίς υποταγή είναι αέρας χωρίς οξυγόνο.

Η μόνη ελπίδα να γίνει ένα πρώτο βήμα προς την αλλαγή της «δημοκρατικής» αυτής πραγματικότητας που θα οδηγήσει σε μια διαφορετική πορεία και προφανώς και σε μια διαφορετική κατάληξη,είναι να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σε όποια στάνη και αν είμαστε συγκεντρωμένοι με διαφορετικό τρόπο.Πρέπει να αρχίσουμε δειλά-δειλά να προβληματιζόμαστε για τον μέχρι τώρα τρόπο «σκέψης» που τελικά μας έγινε τρόπος ζωής.Πρέπει να ξεφύγουμε από τη νοοτροπία της στάνης και της ιδεολογίας.Πρέπει να αρχίσουμε δειλά-δειλά να αμφισβητούμε τη σοφία του τσοπάνη και του επιτελείου του.Πρέπει να αρχίσουμε να αμφισβητούμε δειλά-δειλά την ανωτερότητα της μιας και μοναδικής στάνης.

Μπορούμε;



Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου

ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΣΠΕΡΜΑ


Έφτιαξαν σπέρμα!

Ναι! Σε πανεπιστήμιο στη Αγγλία ( άλλωστε όλα τα κακά και όλες οι μαλακίες από εκεί προέρχονται) έφτιαξαν σπέρμα.
Με τον πιο πάνω τίτλο πληροφορήθηκα το εκπληκτικό νέο βήμα της καλπάζουσας και σχεδόν ανεξέλεγκτης πια επιστήμης.

Η είδηση αυτή που είναι ενδιαφέρουσα και αφορά το σύνολο των ανθρώπων της γης,για τους νεοκύπριους είναι είδηση με θεωρητικό και φιλολογικό ενδιαφέρον.
Είναι απόλυτα αποδεκτό ότι οι νεοκύπριοι από αρχαιοτάτων χρόνων είναι οι πιο σεξουαλικοί άνθρωποι και ότι η οικονομία της Κύπρου μετά την τουριστική κρίση βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην εξαγωγή σπέρματος σε χώρες με υποσπερματικούς «άνδρες».

Θα προβώ σε ένα σχόλιο από τώρα,αφού μπορεί να μην βρίσκομαι στη ζωή όταν οι επιστήμονες κατασκευάσουν εγκέφαλο.
Ούτε όταν φτιάξουν εγκέφαλο θα μας αγγίξει ως συνταρακτικό και χρήσιμο νέο, αφού είναι απόλυτα γνωστό ότι εκτός από επάρκεια σπέρματος λόγω χαρισματικής κληρονομικής υπερτροφίας των ανδρικών γεννητικών αδένων που παρατηρείται στην Κύπρο και της επακόλουθης υπερπαραγωγής σπέρματος,ο νεοκύπριος αναγνωρίζεται διεθνώς ως ο πιο έξυπνος,ο πιο πνευματώδης,ο πιο μορφωμένος και ο πιο φιλομαθής κάτοικος της γης.

Έτσι η σημερινή παραγωγή σπέρματος και η μελλοντική παραγωγή εγκεφάλου δεν μας αφορά και δεν μας αγγίζει.

Στο παρόν στάδιο εκείνο που πρέπει να μας απασχολήσει και κυρίως φυσικά την κυβέρνηση, είναι να βρούμε άλλους οικονομικούς πόρους αν και εφόσον πράγματι το τεχνητό σπέρμα βρει τελικά πρακτική εφαρμογή και λειτουργήσει όπως το φυσιολογικό που εξάγουμε.


Λάκης Κούτζιουλας
Τυπικός,αντιπροσωπευτικός και άξιος Εκπρόσωπος των σοφών και υπερσεξουαλικών νεοκύπριων.

ΗΜΑΡΤΟΝ
ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ ΜΕ
ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΩ




Δήλωση του προκαθήμενου της Κυπριακής εκκλησίας μετά την τέλεση μνημόσυνου για τους πεσόντες λοκατζήδες κατά της νόμιμης κυβέρνησης της Κύπρου το ηρωικό έτος 1974 :

«Η εκκλησία πρέπει πάντοτε να συγχωρεί και πάντοτε να είναι κοντά στον άνθρωπο».

Θα συμφωνήσω και θα παρακαλέσω τον Αρχιεπίσκοπο να με συγχωρήσει και εμένα και να τελέσει σε μερικά χρόνια το δικό μου μνημόσυνο.
Ζητώ άφεση της μεγάλης μου αμαρτίας.Ψήφησα ναι στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν και έκτοτε ζω και δε ζω .Είμαι ένας ζωντανός νεκρός και οι τύψεις μου κατατρώγουν βασανιστικά τα τελευταία απομεινάρια της μαύρης μου ψυχής.

Συγνώμη πανάγιε πατέρα. Συγνώμη. Εντάσσομαι και εγώ στην κατηγορία των ανθρώπων όσο και αν αμάρτησα και τίποτε άλλο δε ζητώ.Ζητώ ΣΥΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΑΦΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΟΥ ΑΜΑΡΤΙΑΣ.

Δεσμεύομαι φυσικά ότι αν - αν εν κακό τζι΄εξόριστο – καταλήξει ο Χριστόφιας με τον Ταλάτ σε ένα νέο σχέδιο λύσης,όσο λειτουργικό, όσο ευρωπαϊκό και όσο βιώσιμο και αν είναι,ακόμη και αν έχει απόλυτα σωστό περιεχόμενο, αυτή της φορά θα ψηφίσω ΟΧΙ!!

Φιλώ με ευλάβεια και κατάνυξη τη δεξιά σου χείρα και ζητώ ταπεινά τις ευχές σου και κυρίως τη συγχώρεσή σου.

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΠΟΠ ΜΟΥΣΙΚΗΣ



Το άρθρο αυτό είναι αποτέλεσμα του ερεθισμού που μου προκαλούν οι παγκόσμιες εκδηλώσεις λατρείας και υστερίας για το θάνατο του βασιλιά της ποπ μουσικής και η επιπόλαιη συμπεριφορά μερικών χαμηλής ποιότητας τηλεοπτικών καναλιών,κυρίως ελληνικών,των οποίων οι ακριβοπληρωμένες ξανθιές και ανόητες παρουσιάστριες βρήκαν μια καλή ευκαιρία να μας φλομώσουν με τις αρλούμπες τους. Έτσι κάθε βράδυ κυρίως αλλά και πρωί και μεσημέρι και απόγευμα με απίστευτη σοβαροφάνεια αναλύσουν το κάθε τι που σχετίζεται με το βίο και την πολιτεία του Μάικολ Τζιάκσον.
Επίσης στην απόφαση αυτή με οδήγησε η ανάγκη να ξεφύγω από τα πολιτικά σχόλια και να αποτοξινωθώ έστω και για λίγο χρόνο.

Με αφορμή το θάνατο του γνωστού ποπ σταρ, αξίζει να αναφερθούμε σε μια όχι πολύ γνωστή ψυχική διαταραχή που όμως τα αποτελέσματά της μπορεί να βλάψουν όχι μόνο την ψυχική αλλά και τη σωματική υγεία.

Κατ' αρχήν, ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικά δεδομένα για να δούμε πρώτα την παγκόσμια τάση σχετικά με το πόσο ευχαριστημένος είναι κάποιος από την εξωτερική του εμφάνιση και πόσο διατεθειμένος είναι να δαπανήσει χρήματα αλλά και να πάρει και σημαντικά ρίσκα για την υγεία του, προκειμένου να διορθωθεί κάτι που δυσαρεστεί τον ίδιο στην εμφάνισή του.

«Το 1998, 2,1 εκατομμύρια Αμερικανοί κατέφυγαν στο νυστέρι της αισθητικής χειρουργικής. Το 2001, σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, ο αριθμός των «αποκατασταθέντων αισθητικά» είχε τριπλασιαστεί. Από το 1970 ως σήμερα, ενάμισι εκατομμύριο Αργεντινές έκαναν προσθετικές επεμβάσεις στο στήθος τους• στη γειτονική Βραζιλία, δύο εκατομμύρια γυναίκες ξάπλωσαν στο χειρουργικό τραπέζι για να το μικρύνουν».

Φυσικά δεν ισχυριζόμαστε ότι το να καταφύγει κάποιος σε αισθητικές επεμβάσεις ή πλαστική χειρουργική είναι ένδειξη μιας διαταραχής.Οι αυξανόμενες όμως τάσεις αισθητικών επεμβάσεων,καθώς και άλλες ενδείξεις, όπως είναι η αύξηση των αριθμών περιστατικών νευρικής ανορεξίας, δημιουργούν υποψία για έναν αόρατο κοινό παρονομαστή που αφορά την εσφαλμένη αυτοαντίληψη, την αυτοαποδοχή και τελικά τον αυτοσεβασμό. Αυτό μπορεί να είναι απλώς ένα ελεγχόμενο πρόβλημα αυτοπεποίθησης, αλλά μπορεί να κρύβει και βαθύτερα προβλήματα. Μπορεί να είναι ψυχοπάθεια μη ελεγχόμενη που χρήζει επιστημονικής αντιμετώπισης Μπορεί τελικά να είναι δυσμορφοφοβία - body dysmorphic disorder –
Η νόσος αυτή συνδέεται και να συνδυάζεται με διαταραχές του φάσματος των ιδεοληπτικών-ψυχαναγκαστικών διαταραχώ,όπως π.χ. είναι ο υποχονδριασμός.
Τι ακριβώς είναι η δυσμορφοφοβία; Πρόκειται για την υπερβολική ενασχόληση και παθολογική εμμονή με ένα κατά φαντασία ή ελάχιστο μειονέκτημα στην εμφάνισή μας, που προκαλεί κλινικά σημαντική αναταραχή στη ζωή του ατόμου.Βέβαια,οι περισσότεροι από εμάς αν ρωτηθούμε θα δηλώσουμε ότι θα αλλάζαμε ένα ή και περισσότερα χαρακτηριστικά της εξωτερικής μας εμφάνισης,αν μπορούσαμε.ΟΙ πάσχοντες από τη δυσμορφοφοβία όμως ανάγουν αυτή τη δυσαρέσκεια σε εμμονή και διακατέχονται από παράλογες σκέψεις, νιώθουν αποκρουστικοί, αποφεύγουν κοινωνικές συναναστροφές από φόβο φανταστικής ταπείνωσης ή ρεζιλέματος και αφιερώνουν σημαντικά δυσανάλογο χρόνο και ενέργεια είτε παρατηρώντας τον εαυτό τους είτε προσπαθώντας να βρούνε λύσεις για τη διόρθωση του φανταστικού βασικά προβλήματός τους
Το DSM-IV (διεθνώς χρησιμοποιούμενο διαγνωστικό εγχειρίδιο διαταραχών) ορίζει τρία βασικά κριτήρια για τη διάγνωση της διαταραχής αυτής:
• υπερβολική ενασχόληση με ένα κατά φαντασία μειονέκτημα στην εξωτερική εμφάνιση.Αν υπάρχει όντως μια ελαφρά σωματική ανωμαλία, η ανησυχία του ατόμου είναι υπερβολική και δυσανάλογη.
• η ενασχόληση αυτή προκαλεί κλινικά σημαντική αναστάτωση ή προβλήματα στις κοινωνικές,επαγγελματικές ή άλλες σημαντικές λειτουργίες.
• η ενασχόληση αυτή δεν εξηγείται καλύτερα με κάποια άλλη ψυχική διαταραχή, όπως είναι η δυσαρέσκεια με το σχήμα και το βάρος του σώματος που παρατηρείται στη νευρική ανορεξία.
Βλέπουμε ότι είναι λεπτή ως και δυσδιάκριτη η διαχωριστική γραμμή που ξεχωρίζει την δυσμορφοφοβία από τις διαταραχές πρόσληψης τροφής. Σε ορισμένες από τις διαταραχές πρόσληψης τροφής,υπάρχουν στοιχεία δυσμορφοφοβίας, καθώς τα άτομα αυτά διακατέχονται από ισχυρές εμμονές ως προς το βάρος και το μέγεθος του σώματός τους.

Μεταφέρω από το πολύ καλό βιβλίο "The Broken Mirror" (ο Σπασμένος Καθρέφτης) μια λίστα με τις ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές που σχετίζονται με αυτήν τη διαταραχή. Το άτομο ενδέχεται να:
• Ελέγχει με εμμονή διαρκώς την αντανάκλασή του σε καθρέφτες, σε τζαμαρίες, σε βιτρίνες.
• Μπορεί να μην αντέχει να κοιτάει την αντανάκλασή του ή φωτογραφίες του εαυτού του- μπορεί μάλιστα να καταλήξει να βγάλει τους καθρέφτες από το σπίτι του.
• Προσπαθεί να καμουφλάρει το φανταστικό αυτό ψεγάδι,όπως φορώντας φαρδιά ρούχα, χρησιμοποιώντας προϊόντα καμουφλάζ (π.χ. μέικαπ),υιοθετώντας συγκεκριμένη στάση σώματος (π.χ. καμπούριασμα) ή φορώντας καπέλα.
• Ασχολείται υπερβολικά με συγκεκριμένες συνήθειες, όπως το σκάλισμα του δέρματος, το βούρτσισμα των μαλλιών, το βγάλσιμο φρυδιών, το ξύρισμα, κτλ.
• Ακουμπά πολύ συχνά το σημείο όπου πιστεύει ότι εντοπίζεται το ψεγάδι.
• Γίνεται εχθρικός με τους άλλους χωρίς πραγματικό λόγο, ιδίως με άτομα του αντίθετου φύλου.
• Αναζητά διαρκώς επιβεβαίωση από τους κοντινούς του ανθρώπους.
• Καταφεύγει σε υπερβολικές δίαιτες ή άσκηση.
• Αυτοτραυματίζεται.
• Συγκρίνει διαρκώς τη γενική εμφάνιση ή σημεία του σώματός του με αυτά των άλλων, ή μπορεί να έχει εντοπίσει ένα συγκεκριμένο άτομο (π.χ. διασημότητα, μοντέλο) στο οποίο θέλει να μοιάσει.
• Χρησιμοποιεί τεχνικές απόσπασης της προσοχής από το "πρόβλημα", π.χ. φορώντας πολύ εκκεντρικά ρούχα ή αξεσουάρ.
• Αναζητά καταναγκαστικά πληροφορίες διαβάζοντας βιβλία, ιστοσελίδες, άρθρα σχετικά με το αντιλαμβανόμενο πρόβλημα (π.χ. τριχόπτωση).
• Αποκτά εμμονή με την πλαστική χειρουργική ή άλλες διαδικασίες, αλλά δεν ικανοποιείται ιδιαίτερα με το αποτέλεσμα. [σε πολύ ακραίες και σπάνιες περιπτώσεις το άτομο επιχειρεί και μόνο του να επέμβει στο σώμα του]
Ποια σημεία του σώματος προκαλούν τη μεγαλύτερη δυσφορία στους ασθενείς αυτούς; Dr Philips αναφέρει στο βιβλίο της μια εκτεταμένη λίστα (αναφέρω εδώ αυτά που έχουν ποσοστό από 20% και πάνω):
• δέρμα (73%)
• μαλλιά (56%)
• μύτη (37%)
• βάρος(22%)
• κοιλιά (22%)
• στήθος-στέρνο-θηλές (21%)
• μάτια (20%)
• μηροί (20%)
• δόντια (20%)
Θα πρέπει να τονίσουμε πάλι με ιδιαίτερη έμφαση ότι δεν αναφερόμαστε στην απλή δυσαρέσκεια με το σώμα ή την εμφάνισή μας, αλλά σε μια παθολογική κατάσταση που γίνεται εμμονή και εμποδίζει το άτομο από το να είναι πλήρως λειτουργικό στους άλλους τομείς της ζωής του.
Είναι αξία η ομορφιά; Αδιαμφισβήτητα πολλοί πολιτισμοί της ανθρωπότητας διέπονταν από ορισμένα πρότυπα ομορφιάς. Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός, για παράδειγμα, εκθείαζε το ωραίο, χωρίς να υποτιμά και τις αρετές της ψυχής και του νου. Ας μην προχωρούμε λοιπόν σε αφορισμούς της ομορφιάς- κάτι το καλαίσθητο προσφέρει ψυχική ανάταση,προκαλεί θαυμασμό. Χωρίς να είναι αυτό απόλυτο,μια καλή εξωτερική εμφάνιση μας ανεβάζει την αυτοπεποίθηση.Σε μια κοινωνία όμως που εκθειάζει υπερβολικά το περίβλημα, είναι σημαντικό να βρούμε τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην επιθυμία και την εμμονή για την εικόνα μας.

Τέλος και αναφερόμαστε όχι μόνο στους δυσμορφοφοβικούς αλλά σε όλους, αξίζει να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε λίγο σχετικά με το εξής: όταν κοιτάμε την αντανάκλασή μας στον καθρέφτη μας, τί βλέπουμε; Και, ακόμα πιο σημαντικό : « Με ποιου τα μάτια βλέπουμε».

Οι ψυχολογικές θεωρίες μιλούν για έναν ιδανικό ή ιδεατό εαυτό που δεν είναι παρά μια ιδέα αυτού που θα θέλαμε ή που νομίζουμε ότι είμαστε και που μας οδηγεί στο να μη νιώθουμε ευχαριστημένοι με αυτό που πραγματικά είμαστε. Αυτή την ιδέα του εαυτού την καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό κατά την παιδική μας ηλικία οι πιο σημαντικοί για μας άνθρωποι και φυσικά κυρίως οι γονείς μας. Από αυτούς «ρουφάμε» όσο είμαστε παιδιά (και πολλές φορές και αργότερα) σαν σφουγγάρια κάθε έκφραση αγάπης και αναγνώρισης, αλλά και αποδοκιμασίας και απαξίωσης. Καταλαβαίνουμε και αφομοιώνουμε με τεράστια ευαισθησία καθετί, έστω και ανείπωτο, που τους κάνει να μην είναι ευχαριστημένοι μαζί μας και να μας αγαπούν λιγότερο. Το τραγικό είναι ότι η δίψα μας για την αγάπη τους είναι τόσο μεγάλη, που μας οδηγεί στο να γινόμαστε εμείς οι ίδιοι «βασιλικότεροι του βασιλέως», οι πιο αυστηροί δηλαδή κριτές του εαυτού μας, προκειμένου να μπορούμε να τους ικανοποιήσουμε Έτσι σε μια ευαίσθητη περίοδο για το ψυχισμό του νεαρού ανθρώπου, την ευάλωτη εκείνη περίοδο της ψυχολογικής ωρίμανσης
δεχόμαστε μηνύματα από το περιβάλλον θετικά ή αρνητικά και άλλα τα προσπερνούμε και άλλα τα και αφομοιώνουμε και μας χαράσσουν ανεξίτηλα πολλές φορές τη ψυχή και μας συνοδεύουν ολόκληρη τη ζωή μας.
Αν τα περισσότερα μηνύματα ,ανάλογα με το περιβάλλον που μας καθορίζει η τύχη και η μοίρα,είναι θετικά σε συνδυασμό με την κληρονομική δυνατότητα να τα δεχόμαστε,να τα αφομοιώνουμε και να τα αξιοποιούμε,τότε έχουμε πολύ περισσότερες πιθανότητες να εξελιχθούμε σε ένα άτομο ισορροπημένο με πολλές πιθανότητες προκοπής και επιτυχίας που οδηγούν στην ευτυχία. Αν αντίθετα μεγαλώνουμε σε ένα περιβάλλον το οποίο μας βομβαρδίζει με αρνητικά μηνύματα και πάλιν σε συνδυασμό φυσικά με το χαρακτήρα που σε μεγάλο βαθμό καθορίζεται κληρονομικά, τότε έχουμε μεγάλες πιθανότητες να σχηματίσουμε ένα ανώριμο χαρακτήρα και να είμαστε επιρρεπείς σε πολλές ψυχικές διαταραχές και παθήσεις που οδηγούν στη αποτυχία,τη δυστυχία και μερικές φορές στον πρόωρο θάνατο.

Ένα τέτοιο παράδειγμα κακής παιδικής ζωής που χάραξε το χαρακτήρα και επηρέασε το ψυχικό κόσμο αρνητικά σε τέτοιο σημείο που μπορούμε πια να μιλάμε για ψυχοπάθεια αν όχι ψύχωση,είναι η θλιβερή περίπτωση του Μάικολ Τζιάκσον.
Δεν θα ασχοληθώ με τις εναντίον του καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση ανηλίκων,αφού δεν έχω στοιχεία και επί πλέον δεν είναι δική μου αρμοδιότητα. Εκείνο που μπορώ να κάνω και το κάνω με άνεση,είναι να ισχυριστώ ότι ο δυστυχής Μάικολ Τζιάκσον που πολλοί το ζήλεψαν και τον θαύμασαν, εγώ εκκεντρικός όπως πάντοτε, δεν τον ζήλεψα και δεν τον θαύμασα.Αντίθετα τον λυπήθηκα και θεωρώ ότι δεν καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι κατέληξε με τον τρόπο που κατέληξε σε νεαρή βασικά ηλικία,όπως και ο μεγάλος Έλβις Πρίσλει που κατέληξε άδοξα σε ηλικία 42 ετών και που σύμφωνα με η δική μου ταπεινή αλλά αναμφίβολα ισχυρή άποψη είναι η καλύτερη φωνή όλων των εποχών, μαζί με τον Φράν Σινάτρα και το δικό μας Στέλιο Καζαντζίδη. Διαφορετικό φυσικά το είδος του τραγούδια του καθενός αλλά η φωνή τους είναι και θα παραμείνει για πάντα φωνάρα!

Ο δυστυχής λοιπόν Μάικολ Τζιάκσον είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας αρχικά ψυχικής που τον οδήγησε σταδιακά και αναμενόμενα σε σωρεία σωματικών προβλημάτων. Βασικό πρόβλημα που σημάδεψε την τραγική του πορεία είναι αναντίλεκτα η δυσμορφοφοβία -body dysmorphic disorder-
Αυτή κυρίως η παθολογική απόκλιση σε συνδυασμό φυσικά με τον ανώριμο χαρακτήρα του τον οδήγησε σταδιακά και σχετικά σύντομα στην καταστροφή και στο θάνατο.
Στα πλαίσια αυτής της αθεράπευτης και κατά συνέπεια σοβαρής ψυχικής του πάθησης ναι,δοκίμασε πολλούς τρόπους,που αν όχι όλοι οι περισσότεροι είναι αφύσικοι και επικίνδυνοι,να αλλάξει το χρώμα του δέρματός του. Μετά ασχολήθηκε και με το πρόσωπό του μέχρι που παραμορφώθηκε σε τέτοιο προχωρημένο βαθμό που κυκλοφορούσε πάντα με έντονο μείκ απ, με μάσκα στο στόμα και στη μύτη πριν να εξαπλωθεί ο πανικός για τη γρίπη Α Η1Ν1, με περούκα και με γάντια για να μη φαίνονται τα παραμορφωμένα του νύχια.
Θα ακουστούν πολλά και διάφορα κυρίως από ανεύθυνους δημοσιογράφους που μόνο στόχο έχουν να … πουλούν ειδήσεις. Οποιασδήποτε ποιότητας ειδήσεις,φτάνει να αγοράζονται από το αποβλακωμένο και συνένοχο …κοινό.
Έτσι θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε ότι ήταν μια χαρά παιδί και ότι συνέβηκε,συνέβηκε διότι είχε λεύκη,διότι ότι είχε ερυθηματώδη λύκο,διότι είχε την α ή την β δερματοπάθεια,διότι είχε κακούς συμβούλους,κακούς συνεργάτες, κακούς μάνατζερ, κακούς γονείς και αδελφούς, κακές συζύγους και πάει λέγοντας.
Τελικά με όλο το σέβας προς στους πολυπληθείς θαυμαστές του και κυρίως τις θαυμάστριές του, που μπορεί να τον φαντάζονταν και ως σεξουαλικό είδωλο, για την καταστροφή του φταίει κυρίως ο ίδιος και ο ψυχοπαθητικός εαυτός του.

Τελικά για μιαν ακόμη φορά αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το λατρευτό χρήμα από μόνο του δεν προσφέρει πάντοτε την ευτυχία.

15 ΚΑΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974



Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ακούμε πολλές βαρυσήμαντες δηλώσεις κυρίως από πολιτικά πρόσωπα για την προδοσία του πραξικοπήματος και το αδικαιολόγητο της …απρόκλητης τουρκικής εισβολής.
Ούτε φέτος σίγουρα δε θα αποφύγουμε την ηχορύπανση και τις μεγάλες κουβέντες.

Θα σχολιάσω και εγώ κάτι κινούμενος σε άλλα μονοπάτια.

Αγαπητοί μου πολιτικοί ταγοί,όπου και αν ανήκετε,όποιους και αν εκπροσωπείτε και για όποιους και αν αγωνίζεστε.

Αφού δεν άνοιξε ο φάκελος της Κύπρου και δεν πλήρωσε ούτε ένας,είναι καλύτερα να μην ασχολείστε και κυρίως να μην προβαίνετε σε δηλώσεις που κατακεραυνώνουν τους αόριστους και ελευθέρους εμπνευστές,τους πρωταίτιους και τους εκτελεστές της επανάστασης του …λαού κατά τη νόμιμης κυβέρνησης.

Σας καλώ και παρακαλώ να συνεχίστε την ανεκτίμητη, τη μακροχρόνια την ατελείωτη και την ανιδιοτελή προσφορά σας στο λαό με άλλους τρόπους!


Λάκης Κούτζιουλας

ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΕ ΜΙΑ ΧΑΡΟΚΑΜΕΝΗ ΚΥΠΡΙΑ ΜΑΝΑ

Διάβασα πριν μερικές μέρες ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ της Τουρκοκύπριας δημοσιογράφου Σεβκιούλ Ουλουντάγ.

Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω τη συμπαθή Ουλουντάγ.

Τα άρθρα της είναι γεμάτα προβληματισμό και πλημμυρισμένα με μια σπάνια ανθρωπιά και μια ασυνήθιστη αγάπη για τον άνθρωπο και το πολυτιμότερο ίσως αγαθό του,την ειρήνη.

Το ρεπορτάζ αναφέρεται σε μια δυστυχισμένη Τουρκοκύπρια την Τζεμαλιγιέ,που κατοικούσε στο χωριό Τόχνη.
Γεννήθηκε στα Λεύκαρα και από 7 χρονών κεντούσε λευκαρίτικα για να βοηθά τους πτωχούς γονείς της. Στην ηλικία των 15 χρόνων παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στην Τόχνη.
Μαζί με τον άνδρα της προσπαθούσαν με βάσανα και στερήσεις να ζήσουν τα πέντε παιδιά τους.

Ο Τζουμά Χαμίτ, o άνδρας της,είχε δικό του λεωφορείο και λόγω του ότι ήταν πολύ καλός χαρακτήρας,άνθρωπος τίμιος και χαμηλών τόνων,ήταν πολύ αγαπητός από το σύνολο των κατοίκων του μικτού χωριού.Έτσι και οι Ελληνοκύπριοι τον προτιμούσαν και με το λεωφορείο του μετέβαιναν για χρόνια στις διάφορες πόλεις και χωριά,για εργασία και για άλλους λόγους,παρόλο που είχε και Ελληνοκύπριους με το ίδιο επάγγελμα.

O Tζουμά εργαζόταν νυχθημερόν και η Τζεμαλιγιέ παρόλο που είχε 4 γιούς και μια κόρη να αναθρέψει, έβρισκε χρόνο και κεντούσε λευκαρίτικα και έκανε χαλούμια για να βοηθήσει τον άνδρα της.
Στην Τόχνη δεν υπήρχαν ποτέ αντιπαραθέσεις και πολύ περισσότερο δεν υπήρχαν αντεγκλήσεις και επεισόδια μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων,όπως άλλωστε συνέβαινε και σε πολλά άλλα χωριά και πόλεις,που ζούσαν μαζί.

Μετά ήρθαν τα γνωστά τραγικά γεγονότα,για τα οποία δεν είχαν καμιά απολύτως ευθύνη οι απλοί πολίτες των δύο κοινοτήτων και θριάμβευσε «πατριωτισμός» και η καθαρότητα της φυλής και πρυτάνευσε ο φανατισμός, ο εθνικισμός,το μίσος και το πάθος.
Ήρθε ο διαχωρισμός και τράβηξαν οι Ελληνοκύπριοι πεισματικά το δρόμο προς την ένωση με την Ελλάδα και σε απάντηση οι Τουρκοκύπριοι ακολούθησαν το δρόμο που οδηγούσε στη διχοτόμηση - ταξίμ.
Ήρθε η μαύρη εκείνη ώρα και άρχισαν εκατέρωθεν εγκλήματα και γεγονότα που αποκτηνώνουν τον «άνθρωπο» και σταματούν τη λογική.

Όταν λοιπόν ξέσπασαν φασαρίες μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και άρχισε ο τραγικός διχασμός μεταξύ των Μακαριακών και των Γριβικών,κάποια μέρα επισκέφθηκαν το χωριό μερικοί αστυνομικοί του εφεδρικού,όπως αποκαλούσαν τότε το σώμα που δημιούργησε ο Μακάριος και αναζήτησαν μερικούς Γριβικούς για να τους συλλάβουν για παράνομες δραστηριότητες.
Η οικογένεια του Τζεμά,έκρυψε στο σπίτι της δύο καταζητούμενους χωριανούς της,Ελληνοκύπριους Γριβικούς και έτσι απέφυγαν τη σύλληψη.
Ο Τζεμά και η γυναίκα το έκαναν από καλοσύνη,φιλία και αγάπη,γιατί δεν κατείχαν από τις διαφορές των Ελληνοκυπρίων και δεν διακατέχονταν από μίσος και πάθος,κάτι το οποίο συνέβαινε τότε μεταξύ των Ελληνοκυπρίων.
Μετά τα γνωστά,τραγικά και απαράδεκτα γεγονότα,με αποκορύφωμα το άφρον πραξικόπημα της 15 Ιουλίου του 1974,πολύ σύντομα ακολούθησε η Τουρκική εισβολή.
Μερικοί «πατριώτες» αντί να μεταβούν στην πρώτη γραμμή,όπου θυσιάστηκαν πολλοί αθώοι αντιμετωπίζοντας τους στρατιώτες του Αττίλα,προτίμησαν να μείνουν στα μετόπισθεν και να κάνουν το δικό τους τιμημένο αγώνα.
Οι δύο αυτοί «πατριώτες», που η οικογένεια του Τζεμά έκρυψε στο σπίτι της,μαζί με άλλους «αγωνιστές»,είτε εκτελώντας διαταγές,είτε υπακούοντας στην «λεβέντικη» Ελληνική ψυχή τους,μετέβησαν ένοπλοι στο σπίτι τους και συνέλαβαν μπροστά στα μάτια της δύστυχης νεαρής,33χρονης τότε Τζεμαλιγιέ, τον άνδρα της και ένα γιό της,19 τότε χρόνων,στις 14 Αυγούστου του 1974,όταν οι στρατιώτες του Αττίλα είχαν ήδη πατήσει την πατρίδα μας.
Στα κλάματα και τα παρακάλια της να τους αφήσουν ελεύθερους,της απήντησαν ότι θα τους μαζέψουν όλους τους άνδρες στο σχολείο του χωριού για να τους… μιλήσουν κάποιοι Ελληνοκύπριοι.
Μια άλλη Τουρκοκύπρια,η Μουχλέτ,που άρπαξαν μπροστά στα μάτια της τον άνδρα και το παιδί της,έκλαιγε σπαρακτικά και τους παρακαλούσε να αφήσουν τουλάχιστον το παιδί της ελεύθερο. Μέσα στα κλάματα τους παρακαλούσε να αρκεστούν με τον άνδρα της,γιατί όπως έλεγε με σπαραγμό και ανείπωτο πόνο ψυχής,που μόνο μια μάνα,μπορεί να νοιώσει και να εκφράσει,ήταν ένα αθώο παιδί μόλις 13 χρονών.
Η απάντηση που προήλθε από ένα «αγωνιστή» Ελληνοκύπριο ήταν αποστομωτική,καταπελτική και πάνω απ΄όλα πατριωτική:
«Ναι μάνα μου το,εν μωρό του βυζιού,θηλάζεις το ακόμη ; »
Έτσι το 13 χρόνο αγόρι,δεν εξαιρέθηκε και είχε την τύχη όλων των άλλων. Οδηγήθηκε μαζί με τους άλλους στο σχολείο του χωριού για τους…μιλήσουν κάποιοι Ελληνοκύπριοι.
Από το χωριό μάζεψαν τελικά 74 άνδρες και παιδιά και μαζί με κάποιους που έφεραν από γειτονικό χωριό έγιναν όλοι 92 ψυχές.
Φαίνεται ότι από τότε ακόμη τους μιλούν,γιατί κανένας δεν επέστρεψε ακόμη στην οικογένειά του και τα αγαπημένα του πρόσωπα.
Σύμφωνα με μαρτυρίες,βρίσκονται όλοι θαμμένοι σε ομαδικό τάφο κοντά στη Μουτταγιάκα.
Ένας νεαρός Τουρκοκύπριος,o Σουάτ,παρέμεινε ζωντανός κάτω από τα ματωμένα πτώματα,μετά τους πυροβολισμούς και μέχρι να φέρουν οι «αγωνιστές» μπουλντόζα για να ολοκληρώσουν το εθνοσωτήριο και πατριωτικό τους έργο,διέφυγε και διά μέσου των βάσεων παραδόθηκε στα Ηνωμένα Έθνη.
Μάταια η Τζεμαλιγιέ και οι άλλες χαροκαμένες μάνες και αδελφές περίμεναν τους συζύγους,τα παιδιά τους και τα αδέλφια του. Μετά από δύο μήνες,πικραμένες απογοητευμένες και με την παράλογη ελπίδα ότι κάποτε θα βρεθούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα,μετέβησαν στο βορρά και εγκαταστάθηκαν στο Ελληνοκυπριακό χωριό Βουνό,στους πρόποδες του Πενταδάκτυλου.Σήμερα το ονομάζουν Τασκέντ.

Από τη στιγμή που διάβασα το άρθρο αυτό αισθανόμουν μια έντονη επιθυμία να διερευνήσω την υπόθεση και να συναντήσω αυτή τη χαροκαμένη γυναίκα,να τη σφίξω στην αγκαλιά μου και να της ζητήσω συγνώμη. Όχι γιατί έχω σχέση με αυτές τις αποτρόπαιες και απάνθρωπες πράξεις,αλλά γιατί βρέθηκαν «άνθρωποι»,στην περίπτωση αυτή από τη δική μας πλευρά να διαπράξουν τέτοια εγκλήματα. Eγκλήματα όχι κατά των Τουρκοκυπρίων ή των Τούρκων και από την άλλη πλευρά σε παρόμοιες περιπτώσεις, εγκλήματα όχι κατά των Ελληνοκυπρίων και Ελλήνων, αλλά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Με την ίδια δύναμη και τον ίδιο αποτροπιασμό καταδικάζω και τα φρικτά εγκλήματα των Τούρκων και Τουρκοκυπρίων «αγωνιστών»,κατά αμάχων της δικής μας πλευράς.Πρέπει επιτέλους να δοθεί ένα τέλος στη χειρότερη,στην πιο τραγική πτυχή του διπλού εγκλήματος κατά της Κύπρου.Πρέπει επιτέλους να παραδεχθούμε και οι δύο πλευρές ότι διαπράξαμε εγκλήματα και να δοθούν επιτέλους τα λείψανα ή οι σαφείς και αδιαμφισβήτητες διαβεβαιώσεις στους τραγικούς συγγενείς για τους αγνοούμενους.

Με το ρεπορτάζ στο χέρι και με βαρετή καρδιά μετέβηκα στο βορρά και αναζήτησα τη γυναίκα αυτή.
Δε δυσκολεύτηκα σχεδόν καθόλου με τον οδικό χάρτη αλλά και με την με κάθε ευγένεια και άνεση βοήθεια,που μου πρόσφερε όποιος του τη ζήτησα,έφθασα στο ελληνοκυπριακό χωριό Βουνό,που τώρα μετονόμασαν σε Τασκέντ.

Η αφόρητη ζέστη του μεσημεριού του Αυγούστου επισκιάζετο από την ακόμη περισσότερο αφόρητη κάψα και τη λάβα της ψυχής. Με τρεμάμενα πόδια αντίκρισα το σπίτι στο οποίο με οδήγησε με πολλή καλοσύνη και έκδηλη επιθυμία βοηθήσει ένας έποικος. Ένα φτωχικό παλιό σπίτι που ανήκει σε μια δυστυχισμένη Ελληνοκυπριακή οικογένεια,που το εγκατέλειψε με τη βία το 1974,για να γίνει κατορθωτός ο πολυπόθητος διαχωρισμός και να δικαιωθεί ο αγώνας των «αγωνιστών» των δύο πλευρών.
Μια αυλή καλυμμένη με τσιμέντο,(πέρασε από το μυαλό μου το τσιμέντωμα του ναι),ξύπνησε μέσα μου τη παιδική μου ηλικία. Σε ένα σχοινί,μεταξύ δύο δέντρων ήταν απλωμένα διάφορα ρούχα από τα οποία ξεχώριζαν τα παιδικά και σε όλη την έκταση της αυλής ήταν πετάμενα στο έδαφος άτακτα κακής ποιότητας και αυτοσχέδια φτωχικά παιδικά παιγνίδια.
Στις φωνές του έποικου πρόβαλε στην πόρτα η 63χρονη σήμερα Τζεμαλιγιέ με τα μικρά εγγονάκια της,δύο πανέμορφα,χαρούμενα και αεικίνητα κοριτσάκια.
Χωρίς περιστροφές της είπα ότι είμαι Ελληνοκύπριος και της ανακοίνωσα το σκοπό της επίσκεψής μου.
Μας κάλεσε στο σπίτι της,μας φίλεψε και με σπασμένα Ελληνικά μάς διηγήθηκε την τραγική της ιστορία.
Μαζί με τον καφέ,τα γλυκά και τα φρούτα,που μας πρόσφερε με όλη της τη ψυχή,μας πρόσφερε και νερό. Ευτυχώς για μένα και τη σύζυγό μου που με συνόδευσε,γιατί στέγνωσε το στόμα μας καθώς και η ψυχή μας. Ποτέ προηγουμένως δεν γεύτηκα γλυκά και φρούτα με τόσο πικρή γεύση.
Η Τζεμαλιγιέ μάς διηγήθηκε με αφοπλιστική απλότητα,αλλά και ανείπωτο πόνο,τον πόνο της χαροκαμένης μάνας,την τραγική ιστορία της.
Η δύστυχη γυναίκα είναι σήμερα 63 χρόνων και δείχνει πολύ πιο γερασμένη. Έκλαιγε καθ΄όλη τη διάρκεια της αφήγησής της και την διέκοπταν οι χαρούμενες φωνές,τα γέλια και τα πειράγματα των κοριτσιών,που ως ήταν φυσικό δε συνειδητοποιούσαν το θλιβερό κλίμα και τη βαριά ατμόσφαιρα.
Σε μια στιγμή,με δάκρυα στα μάτια ξεκρέμασε από τον τοίχο τις φωτογραφίες των αγαπημένων της προσώπων και τις φιλούσε. Με μεγάλη δυσκολία συγκρατούσα τα δάκρυά μου. Εκείνο που μας πόνεσε περισσότερο ήταν ένα συνεχές γιατί,που επαναλαμβανόταν μεταξύ των προτάσεών της και κάθε φορά το ένοιωθα σα μαχαιριά στο στήθος. Γιατί,γιατί,γιατί, ένα γιατί που ηχεί ακόμη στα αυτιά μας ενοχλητικά και δεν γνωρίζω για πόσο ακόμη χρόνο θα ηχεί.
Τι τους έκανε ο Τζουμά μου και ο λεβέντης ο γιος μου,μάς έλεγε και ξαναέλεγε.
Τους αγαπούσαν όλοι οι χωριανοί για τον καλό τους χαρακτήρα, Χριστιανοί και Τούρκοι –χρησιμοποιώ τα ίδια τα λόγια της-
Τηλεφώνησε στον αδελφότεκνο της,γνωστό προοδευτικό,αντιστασιακό, αντιντεκτασικό δημοσιογράφο τον Χασάν Καχφετσίογλου. Μιλήσαμε στην Αγγλική γλώσσα και με σπασμένη από συγκίνηση φωνή,του είπα ότι επισκέφθηκα τη χαροκαμένη θεία του,αδελφή της μητέρας του,για να ζητήσω συγνώμη και να υποβάλω τα σέβη μου,τα σέβη που αξίζουν σε μια χαροκαμένη χήρα και σε μια μάνα αδικοσκοτωμένου παιδιού. Μου απάντησε για να επαυξάνει τον πόνο μου χωρίς να το θέλει,ότι μας αξίζουν συγχαρητήρια για την ευγενική και ανθρώπινη πράξη μας. Μας ευχαρίστησε και μας κάλεσε να πάμε στη Λευκωσία,να βρεθούμε και να μας σφίξει το χέρι και να μας αντικρύσει στα μάτια.
Δεν είχαμε χρόνο να τον επισκεφθούμε,αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι κάτι που σύντομα θα γίνει.

Κάπου τέλειωσε το μαρτύριό μας και ήλθε η ώρα του αποχωρισμού. Πέσαμε στην αγκαλιά της και οι δύο και φιληθήκαμε. Ήταν η στιγμή που δεν άντεξα και γέμισαν τα μάτια μου δάκρυα. Στα υγρά μας πρόσωπα δεν ξεχώριζες τον ιδρώτα από την αφόρητη ζέστη από τα δάκρυα από τον εξίσου αν όχι περισσότερο αφόρητο πόνο της ψυχής μας.
Απέφυγα να κοιτάξω στα μάτια τη σύζυγό μου. Από ανδρικό εγωισμό δεν ήθελα να με δει να δακρύζω. Σε λίγο όμως έλαμψε η αλήθεια σε όλο της το μεγαλείο. Δεν αρκεστήκαμε στο δάκρυσμα,κλάψαμε και οι δύο μέσα στο αυτοκίνητο μετά τον τελευταίο αποχαιρετισμό. Κουνούσαμε τα χέρια μας αποκρινόμενοι από τη Τζεμαλιγέ και τα δύο πανέμορφα αγγελούδια,που δεν γνώρισαν ποτέ τον παππού και το θείο τους.

Οι γιοί και η κόρη της Τζεμαλιγιέ,που τους μεγάλωσε ορφανούς με χίλιες στερήσεις,κεντώντας λευκαρίτικα και πουλώντας χαλούμια,δεν είναι αποκαταστημένοι,γιατί είναι προοδευτικοί άνθρωποι και παρόλη την αδικία και την τραγωδία τους είναι υπέρμαχοι της ειρηνικής συμβίωσης και ψήφισαν ναι στο πρόσφατο δημοψήφισμα στο οποίο η δική μας πλευρά είπε το βροντερό και «πατριωτικό» όχι.

Από τα τέσσερα παιδιά που της απέμειναν,ο ένας είναι άνεργος, ο δεύτερος φτιάχνει παραδοσιακές κυπριακές καρέκλες και ο τρίτος εργάζεται ηλεκτρολόγος στη δική μας πλευρά. Η μοναδική της κόρη παντρεύτηκε και ζει στην Τουρκία.
Η οικογένεια της Τζεμαλιγιέ,όχι μόνο δε βοηθήθηκε από το καθεστώς Ντεκτάς,αλλά όπως μου ανέφερε τόσο η ίδια,όσο και ο Καχφετσίογλου,διώχτηκαν και πρόσφατα δέχθηκαν πιέσεις από πολλούς «πατριώτες» και κυρίως από τον κοινοτάρχη του χωριού,γνωστό φανατικό Ντεκτασικό,για να σταματήσει να ζητά τα οστά των αγαπημένων της για να τα θάψει. Όπως μας πληροφόρησαν έδωσε αίμα τόσο η ίδια όσο και συγγενείς του συζύγου της για να εντοπίσουν με την αλάνθαστη μέθοδο του DNA τα οστά και να τις τα παραδώσουν.

Υπάρχουν δυνάμεις και στις δύο πλευρές,που επιθυμούν να μείνουν θαμμένα τα οστά αδικοσκοτωμένων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων σε κοινούς τάφους,μαζί με την αλήθεια,για να διατηρηθεί το μίσος που συντηρεί το διαχωρισμό.

Εκτός από τους «πατριώτες»,υπάρχουν και πολλοί άλλοι που μπορεί να μην είναι «αγωνιστές»,αλλά επιθυμούν να λάμψει επιτέλους η αλήθεια,να παραδεχθούμε και οι δύο κοινότητες τις θλιβερές πραγματικότητες,να αναγνωρίσουμε και να παραδεχθούμε τα λάθη και τα εγκλήματά μας και να ζήσουμε επιτέλους μαζί ειρηνικά και αγαπημένα,όπως για δεκαετίες ζήσανε οι πρόγονοί μας.

Ποτέ προηγουμένως δεν έγραψα κάποιο άρθρο και έγραψα πολλά,κάτω από τέτοια φόρτιση και με τέτοια συγκίνηση και πόνο ψυχής.

Όπως δεν απέκρυψα το γεγονός ότι έκλαψα όταν φίλησα την Τζεμαλιγέ την ώρα του αποχαιρετισμού,δε θα αποκρύψω ούτε το γεγονός,ότι έκλαιγα και όταν έγραφα τις εντυπώσεις μου από τη σημαντική και ψυχοφθόρα,αλλά και συνάμα ανακουφιστική αυτή επίσκεψη.

Είμαι σίγουρος, χωρίς να γνωρίζω απόλυτα το γιατί,ότι θα επισκεφθώ ξανά και ξανά την Τζεμαλιγιέ.

Εκτός από τη συμπόνια,την ενοχή,την αγανάκτηση,το θυμό,τον αποτροπιασμό και την οδύνη που αισθανθήκαμε, η συνάντηση αυτή με την Τζεμαλιγιέ,μας άφησε και ένα πολύ θετικό συναίσθημα.
Η γυναίκα αυτή δεν αισθάνεται μίσος για τους Ελληνοκύπριους.Όταν της ζήτησα συγνώμη,μου απάντησε περήφανα με λόγια που έσκισαν την καρδιά μου:«Γιέ μου γιατί μου ζητάς συγνώμη,εσύ ήντα φταίεις,μακάρι να ήταν ούλλοι σαν εσάς,τον Τζουμά και το παιδί μου»

Μου δήλωσε έτοιμη να ζήσει ξανά με τους Ελληνοκύπριους και σε ερώτησή μου αν επισκέφθηκε την Τόχνη,μου απάντησε με λόγια που δέχθηκα σαν μαχαιριά στο στήθος,ότι δεν είχε τη ψυχική δύναμη να αντικρίσει τους χωριανούς της και πολύ περισσότερο τους δύο «λεβέντες» «αγωνιστές»,που σκότωσαν τον σύζυγο και το παιδί της,στα πλαίσια του αγώνα τους για ελευθερία και δικαίωση.
Είχε όμως τη δύναμη να έρθει στη δική μας πλευρά και να επισκεφθεί το χωριό της καταγωγής της,τα Λεύκαρα.

Τα παιδιά της όμως ,όπως μας ανέφερε, επισκέφθηκαν την Τόχνη και οι δύο «λεβέντες» που ζουν ακόμη στο χωριό και κατέχω τα ονόματά τους,εξαφανίστηκαν.Δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να αντικρύσουν στα μάτια τα παιδιά και τα αδέλφια των αδικοσκοτωμένων.

Μέσα από το θυμό,την αγανάκτηση,την αναστάτωση και την απόγνωση,που ήταν στοιχεία που κυριάρχησαν στη ψυχή μου,από την επίσκεψη αυτή,που θεωρώ ότι όφειλα στον εαυτό μου,υπάρχει λοιπόν και το μικρό παράθυρο της ελπίδας.
Ένα μικρό παράθυρο ελπίδας,το οποίο πρέπει να κρατήσουμε ανοικτό και όχι μόνο. Πρέπει να διευρύνουμε τα υφιστάμενα και να ανοίξουμε και άλλα παράθυρα και άλλες πόρτες επικοινωνίας και επαφής. Και άλλα πολλά παράθυρα και πόρτες,μέχρι που να εξαφανιστεί και το τελευταίο οξειδωμένο βαρέλι και το τελευταίο κομμάτι του συρματοπλέγματος των οδοφραγμάτων που μας χωρίζουν,μέχρι να εξαφανιστεί και η τελευταία νάρκη που βρίσκεται ανάμεσά μας και μέχρι να μπει ανεπιστρεπτί στη θήκη της και η τελευταία λόγχη των φρουρών της διαχωριστικής γραμμής.

Η ελπίδα ότι δεν μπορεί και δεν πρέπει να νικήσει ο διαχωρισμός και το μίσος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων αθώων πολιτών,που αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία του συνόλου του κυπριακού λαού και που είναι τα μεγάλα θύματα των αναξιοπρεπών πολιτικών και των δύο πλευρών και των απίστευτων λαθών που διέπραξαν.
Το μήνυμα αυτό μου το μετέφερε καθαρά η πονεμένη και χαροκαμένη αυτή ηρωίδα Κύπρια μάνα.

Αγαπημένη μου Τζεμαλιγιέ, αγαπητέ Χασάν Καχφετσίογλου,αγαπητή Σεβκιούλ Ουλουντάγ και όλοι οι άλλοι προοδευτικοί ναινέκηδες ή νενέκηδες και των δύο πλευρών,δεν μπορούμε και δεν πρέπει να τους αφήσουμε τους «πατριώτες» να κρατήσουν το μικρό μας νησί,τη μικρή μας πατρίδα,διαιρεμένη.

Πρέπει να ρίξουμε το συρματόπλεγμα της ντροπής και του αίσχους. Πρέπει να σβήσουμε το μίσος της δικής μας τραγικής γενιάς και κυρίως να φροντίσουμε να μην περάσει στις επερχόμενες γενεές. Είναι καθήκον και χρέος όλων μας,να δώσουμε την ευκαιρία στην ειρήνη,στη συνύπαρξη,στη φιλία, στην κατανόηση,στην ανοχή,στην πρόοδο,στον άνθρωπο.
Δεν πρέπει να κάνουμε το χατίρι των «αγωνιστών» των δύο πλευρών.

Παρόλα τα πολλά λάθη του παρελθόντος,αλλά δυστυχώς και του παρόντος,παρόλες τις αδυναμίες, παρόλα τα εγκλήματα,παρόλες τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες,πρέπει να αγωνιστούμε μαζί,ο καθένας από το πόστο του,με τις δυνατότητες και τις δυνάμεις του μικρές ή μεγάλες,για να επανενώσουμε την πατρίδα μας και να ζήσουμε ξανά μαζί ειρηνικά και αγαπημένα.

Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου
Από την Αμμόχωστο
Λάρνακα 26 Αυγούστου 2004

ΥΓ

Λες και δεν με αρκούσε ο πόνος που αισθάνθηκα γράφοντας αυτό το άρθρο,είχα να αντιμετωπίσω και τον έντονο προβληματισμό,κατά πόσο μπορούν να εκληφθούν τα γραφόμενά μου ως πρόκληση προς τους αγώνες των καθαρόαιμων «αγωνιστών» της ελευθερίας και της δικαίωσης και των δύο πλευρών.
Ο προβληματισμός αυτός,που διήρκησε μερικές μέρες, με οδήγησε τελικά στη θαρραλέα απόφαση,όχι μόνο να δημοσιοποιήσω το άρθρο,αλλά να χρησιμοποιήσω το πραγματικό μου όνομα και να αποφύγω το ψευδώνυμο με το οποίο αρθρογραφώ.

Γιατί αν τελικά βρεθούν «πατριώτες» που θα διαφωνήσουν με το άρθρο μου και με αποκαλέσουν προδότη,κάτι το οποίο δε θα συμβεί για πρώτη φορά,όχι μόνο δε θα με ενοχλήσει,αλλά θα το θεωρήσω ως απόδειξη ότι τα γραφόμενά μου είναι πατριωτικά και απόλυτα ορθά.

Είναι τίτλος τιμής να αποκαλείσαι από τέτοιους «πατριώτες» προδότης.

SEIZURE AND DEVASTATION OF FAMAGUSTA


The greatest crime and the greatest stupidity by the modern “civilised” world

By Dr. Vassos Th. Economou

My second visit to the area by the sea of the occupied town of Famagusta and my participation to the festivities organised by both the Greek Cypriots and the Turkish Cypriots to celebrate the holiday of “Kataklismos” scarred my soul for another time. I can definitely say that this year my presence there was more traumatic and more soul destroying from last year’s. And this was because the whole atmosphere of the year before was better, more pleasant and more optimistic. As the years go by, and unfortunately the supporters of the separation know this very well and handle this excellently, the situation is going towards the definitive and irreversible de facto and at some stage to its acceptance as being a de jure bisection (partition).

I saw many faces from both sides with evident the signs of tiredness and disappointment. I did not detect the same mood and the same spontaneity that was there a year ago. Yes, each year leaves its marks. Thirty-one years in total until this day left so many marks that indelibly scarified our faces and souls.

I read a clear message in the eyes and souls of the people of Famagusta: No more festivals, singing and dancing! We are tired of the promises and of the we will, we will, we will. We are tired of chanting and slogans such as all refugees back to their homes and all settlers to leave. Awe want a solution now! No more we will, no more fanfares and well-sounding slogans, no more speeches and no more festivities.

The most depressing area on that beautiful beach with the golden sand is the point where the barbed wire was affixed, starting from the, at one time glorious, restaurant “Faliro” and going into the sea.

On this barbed wire, I read messages, written and placed there by miserable Famagustians who gazed from that depressing point with aching souls, desperation, anger and awe, the occupied, ruined but always-beautiful town. Each message that I read was a knife wound to my heart. I tried really hard to hold back my tears and I felt my heart trying to break its chains, and fly out of my chest.

What did the message say

A powerful message broke down the last trenches of my resistance of being a “man” and my eyes were filled with tears. As it is God’s habit the daylight begun to retrieve leaving the darkness of the night to spread out, same as in my soul, but I still wore my sunglasses. I wanted to continue to shed tears, or even cry as I felt so relieved.

The message read: “Open up, I left my soul in there”.
In my mind flashed a scene I watched on the almighty television. Religious people from different countries around the world in order to feel the pain and suffering of the crucified Christ were whipping themselves until their flesh would bleed. While I was reading those simple, short and powerful messages, I whipped my soul there and then, on the golden sand of the most beautiful beach of the world. My tears were no tears of physical pain. They were tears of emotional pain from the merciless whipping of my soul.

I walked towards the area where the festivities were held and I met there some of the familiar, disappointed, scarred and getting old faces of Famagusta. I saw other tearful eyes no matter how hard they were trying to hide their tears. I saw a very well known Famagustian there who left the town at a very young age and now is residing in Larnaca. A remarkable man, educated, studious and a very successful business and family man. We had common views and approaches with reference to our occupied town and the solution of the Cyprus problem.

We met and talked in front of the bombed and since then destroyed by a missile hotel, from the third floor of which the body of a young employee was hanging out in 1974 and that tragic photograph circulated around the world.

Amongst other I told him that: “The seizure of Famagusta and in particular the continuance of this situation and its transformation into a ghost town, constitutes the greatest crime committed by Turkey and the greatest stupidity committed by the Cypriot governments of each time.”

And there, as a typical neo-Cypriot, being a know-all and certain that my perfect views are not subject to improvement, he presented his interesting and may I dare to say more correct theory: “The seizure of Famagusta and in particular the continuance of this situation and its transformation into a ghost town, constitutes the greatest crime committed by the Cypriot governments of each time and the greatest stupidity committed by Turkey.”

I am certain that a historian of the future shall write down in absolute clarity, that the seizure and continuing occupation of the fenced town of Famagusta and its transformation into a ghost town constitutes the greatest crime committed not only against Famagustians, not only against Cypriots but against all humanity.

It is the test

Famagusta is the test taken by all countries, and in particular Turkey, Cyprus, Greece, England, the United States of America and all the countries of the European Union on the subject of human rights, a subject so loved and respected by all and yet all scored marks below zero.

The sealed off town of Famagusta with the rusting barrels lying around together with objects for all use, of all sorts and origin, the enriched and adorned (by flowers) barbed wire, with the countless wild animals and serpents roaming for 31 years around the deserted and full of weeds streets which at some time were throbbing and full of life and culture, is a shame for the whole world and in particular for those responsible for the unacceptable, inhuman and unnecessary fact and it indisputably constitutes the greatest crime and at the same time the greatest stupidity of the modern “civilised” world.

It would have been ideal if the actions for the termination of this unacceptable situation were coming mostly from the government. I do not have any hesitation claiming that the worst form of the inhuman invasion of the Turkish troops is the sad picture of the sealed off town of Famagusta today. The encirclement of the beautiful town of Evagoras, which is dying little by little surrounded by rusting barrels, barbed wire and all sorts of old objects and furniture, is the peak of indignity, of criminality and stupidity.

Is it feasible and likely for one to accept, when the wounds both physical and emotional, are still raw following an unnecessary slaughter, as unnecessary are all slaughters between nations, communities, groups or persons, that unreasonable and inhuman things can happen. Things unacceptable that a reasonable and normal man under normal circumstances cannot tolerate. However when hatred, racism and fanatism prevail, not only he can tolerate, excuse and approve, he might even do these things himself.

The man in this inhuman state does not see, does not hear, does not feel and does not think. He just hates and is convinced that all atrocities against his hated opponents are correct and proper and that each and every one of his criminal and inhuman acts are covered by the cloak of heroism and the fulfilment of duty towards his homeland. Many criminals were honoured and praised and a lot less were punished for hideous war crimes.

If in times of peace one murders a very old person with a very bad health the modern well-governed human society will punish him with imprisonment for many years. However, if in times of war or conflicts between nations or communities, races or groups, one murders, defenceless women and children and men in captivity, in cold blood and enjoys it, he is not punished, he is honoured.

If the number of murders reaches or exceeds the level of genocide, then there is the possibility for the photograph of the murderer to be placed indefinitely, on the walls of government and public buildings and schools which are and shall remain nursery gardens for heroes.

If we now tolerate that the winners of the 1974 war, if one may call it a war, for revenge and hatred, and to use the giving back of the sealed off town as a negotiation card having in mind to ask in return for things in the first years of the tragedy, under no circumstances would an intelligent man be able and he should not be able to tolerate this situation as it is today. The town to remain sealed off and left to die little by little, and even worse for miserable Famagustians scattered all around Cyprus and all around the world to die one after the other bearing an unspeakable pain on their souls, the souls which they left in there.
Open the town up! We left our souls in there!















Ne Türk Ne Rum İçin




Sadece Kıbrıs İçin




Mετάφραση από τα Ελληνικά
Γιούλη Οικονόμου

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΠΟΠ ΜΟΥΣΙΚΗΣ



Το άρθρο αυτό είναι αποτέλεσμα του ερεθισμού που μου προκαλούν οι παγκόσμιες εκδηλώσεις λατρείας και υστερίας για το θάνατο του βασιλιά της ποπ μουσικής και η επιπόλαιη συμπεριφορά μερικών χαμηλής ποιότητας τηλεοπτικών καναλιών,κυρίως ελληνικών,των οποίων οι ακριβοπληρωμένες ξανθιές και ανόητες παρουσιάστριες βρήκαν μια καλή ευκαιρία να μας φλομώσουν με τις αρλούμπες τους. Έτσι κάθε βράδυ κυρίως αλλά και πρωί και μεσημέρι και απόγευμα με απίστευτη σοβαροφάνεια αναλύσουν το κάθε τι που σχετίζεται με το βίο και την πολιτεία του Μάικολ Τζιάκσον.
Επίσης στην απόφαση αυτή με οδήγησε η ανάγκη να ξεφύγω από τα πολιτικά σχόλια και να αποτοξινωθώ έστω και για λίγο χρόνο.

Με αφορμή το θάνατο του γνωστού ποπ σταρ, αξίζει να αναφερθούμε σε μια όχι πολύ γνωστή ψυχική διαταραχή που όμως τα αποτελέσματά της μπορεί να βλάψουν όχι μόνο την ψυχική αλλά και τη σωματική υγεία.

Κατ' αρχήν, ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικά δεδομένα για να δούμε πρώτα την παγκόσμια τάση σχετικά με το πόσο ευχαριστημένος είναι κάποιος από την εξωτερική του εμφάνιση και πόσο διατεθειμένος είναι να δαπανήσει χρήματα αλλά και να πάρει και σημαντικά ρίσκα για την υγεία του, προκειμένου να διορθωθεί κάτι που δυσαρεστεί τον ίδιο στην εμφάνισή του.

«Το 1998, 2,1 εκατομμύρια Αμερικανοί κατέφυγαν στο νυστέρι της αισθητικής χειρουργικής. Το 2001, σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, ο αριθμός των «αποκατασταθέντων αισθητικά» είχε τριπλασιαστεί. Από το 1970 ως σήμερα, ενάμισι εκατομμύριο Αργεντινές έκαναν προσθετικές επεμβάσεις στο στήθος τους• στη γειτονική Βραζιλία, δύο εκατομμύρια γυναίκες ξάπλωσαν στο χειρουργικό τραπέζι για να το μικρύνουν».

Φυσικά δεν ισχυριζόμαστε ότι το να καταφύγει κάποιος σε αισθητικές επεμβάσεις ή πλαστική χειρουργική είναι ένδειξη μιας διαταραχής.Οι αυξανόμενες όμως τάσεις αισθητικών επεμβάσεων,καθώς και άλλες ενδείξεις, όπως είναι η αύξηση των αριθμών περιστατικών νευρικής ανορεξίας, δημιουργούν υποψία για έναν αόρατο κοινό παρονομαστή που αφορά την εσφαλμένη αυτοαντίληψη, την αυτοαποδοχή και τελικά τον αυτοσεβασμό. Αυτό μπορεί να είναι απλώς ένα ελεγχόμενο πρόβλημα αυτοπεποίθησης, αλλά μπορεί να κρύβει και βαθύτερα προβλήματα. Μπορεί να είναι ψυχοπάθεια μη ελεγχόμενη που χρήζει επιστημονικής αντιμετώπισης Μπορεί τελικά να είναι δυσμορφοφοβία - body dysmorphic disorder –
Η νόσος αυτή συνδέεται και να συνδυάζεται με διαταραχές του φάσματος των ιδεοληπτικών-ψυχαναγκαστικών διαταραχώ,όπως π.χ. είναι ο υποχονδριασμός.
Τι ακριβώς είναι η δυσμορφοφοβία; Πρόκειται για την υπερβολική ενασχόληση και παθολογική εμμονή με ένα κατά φαντασία ή ελάχιστο μειονέκτημα στην εμφάνισή μας, που προκαλεί κλινικά σημαντική αναταραχή στη ζωή του ατόμου.Βέβαια,οι περισσότεροι από εμάς αν ρωτηθούμε θα δηλώσουμε ότι θα αλλάζαμε ένα ή και περισσότερα χαρακτηριστικά της εξωτερικής μας εμφάνισης,αν μπορούσαμε.ΟΙ πάσχοντες από τη δυσμορφοφοβία όμως ανάγουν αυτή τη δυσαρέσκεια σε εμμονή και διακατέχονται από παράλογες σκέψεις, νιώθουν αποκρουστικοί, αποφεύγουν κοινωνικές συναναστροφές από φόβο φανταστικής ταπείνωσης ή ρεζιλέματος και αφιερώνουν σημαντικά δυσανάλογο χρόνο και ενέργεια είτε παρατηρώντας τον εαυτό τους είτε προσπαθώντας να βρούνε λύσεις για τη διόρθωση του φανταστικού βασικά προβλήματός τους
Το DSM-IV (διεθνώς χρησιμοποιούμενο διαγνωστικό εγχειρίδιο διαταραχών) ορίζει τρία βασικά κριτήρια για τη διάγνωση της διαταραχής αυτής:
• υπερβολική ενασχόληση με ένα κατά φαντασία μειονέκτημα στην εξωτερική εμφάνιση.Αν υπάρχει όντως μια ελαφρά σωματική ανωμαλία, η ανησυχία του ατόμου είναι υπερβολική και δυσανάλογη.
• η ενασχόληση αυτή προκαλεί κλινικά σημαντική αναστάτωση ή προβλήματα στις κοινωνικές,επαγγελματικές ή άλλες σημαντικές λειτουργίες.
• η ενασχόληση αυτή δεν εξηγείται καλύτερα με κάποια άλλη ψυχική διαταραχή, όπως είναι η δυσαρέσκεια με το σχήμα και το βάρος του σώματος που παρατηρείται στη νευρική ανορεξία.
Βλέπουμε ότι είναι λεπτή ως και δυσδιάκριτη η διαχωριστική γραμμή που ξεχωρίζει την δυσμορφοφοβία από τις διαταραχές πρόσληψης τροφής. Σε ορισμένες από τις διαταραχές πρόσληψης τροφής,υπάρχουν στοιχεία δυσμορφοφοβίας, καθώς τα άτομα αυτά διακατέχονται από ισχυρές εμμονές ως προς το βάρος και το μέγεθος του σώματός τους.

Μεταφέρω από το πολύ καλό βιβλίο "The Broken Mirror" (ο Σπασμένος Καθρέφτης) μια λίστα με τις ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές που σχετίζονται με αυτήν τη διαταραχή. Το άτομο ενδέχεται να:
• Ελέγχει με εμμονή διαρκώς την αντανάκλασή του σε καθρέφτες, σε τζαμαρίες, σε βιτρίνες.
• Μπορεί να μην αντέχει να κοιτάει την αντανάκλασή του ή φωτογραφίες του εαυτού του- μπορεί μάλιστα να καταλήξει να βγάλει τους καθρέφτες από το σπίτι του.
• Προσπαθεί να καμουφλάρει το φανταστικό αυτό ψεγάδι,όπως φορώντας φαρδιά ρούχα, χρησιμοποιώντας προϊόντα καμουφλάζ (π.χ. μέικαπ),υιοθετώντας συγκεκριμένη στάση σώματος (π.χ. καμπούριασμα) ή φορώντας καπέλα.
• Ασχολείται υπερβολικά με συγκεκριμένες συνήθειες, όπως το σκάλισμα του δέρματος, το βούρτσισμα των μαλλιών, το βγάλσιμο φρυδιών, το ξύρισμα, κτλ.
• Ακουμπά πολύ συχνά το σημείο όπου πιστεύει ότι εντοπίζεται το ψεγάδι.
• Γίνεται εχθρικός με τους άλλους χωρίς πραγματικό λόγο, ιδίως με άτομα του αντίθετου φύλου.
• Αναζητά διαρκώς επιβεβαίωση από τους κοντινούς του ανθρώπους.
• Καταφεύγει σε υπερβολικές δίαιτες ή άσκηση.
• Αυτοτραυματίζεται.
• Συγκρίνει διαρκώς τη γενική εμφάνιση ή σημεία του σώματός του με αυτά των άλλων, ή μπορεί να έχει εντοπίσει ένα συγκεκριμένο άτομο (π.χ. διασημότητα, μοντέλο) στο οποίο θέλει να μοιάσει.
• Χρησιμοποιεί τεχνικές απόσπασης της προσοχής από το "πρόβλημα", π.χ. φορώντας πολύ εκκεντρικά ρούχα ή αξεσουάρ.
• Αναζητά καταναγκαστικά πληροφορίες διαβάζοντας βιβλία, ιστοσελίδες, άρθρα σχετικά με το αντιλαμβανόμενο πρόβλημα (π.χ. τριχόπτωση).
• Αποκτά εμμονή με την πλαστική χειρουργική ή άλλες διαδικασίες, αλλά δεν ικανοποιείται ιδιαίτερα με το αποτέλεσμα. [σε πολύ ακραίες και σπάνιες περιπτώσεις το άτομο επιχειρεί και μόνο του να επέμβει στο σώμα του]
Ποια σημεία του σώματος προκαλούν τη μεγαλύτερη δυσφορία στους ασθενείς αυτούς; Dr Philips αναφέρει στο βιβλίο της μια εκτεταμένη λίστα (αναφέρω εδώ αυτά που έχουν ποσοστό από 20% και πάνω):
• δέρμα (73%)
• μαλλιά (56%)
• μύτη (37%)
• βάρος(22%)
• κοιλιά (22%)
• στήθος-στέρνο-θηλές (21%)
• μάτια (20%)
• μηροί (20%)
• δόντια (20%)
Θα πρέπει να τονίσουμε πάλι με ιδιαίτερη έμφαση ότι δεν αναφερόμαστε στην απλή δυσαρέσκεια με το σώμα ή την εμφάνισή μας, αλλά σε μια παθολογική κατάσταση που γίνεται εμμονή και εμποδίζει το άτομο από το να είναι πλήρως λειτουργικό στους άλλους τομείς της ζωής του.
Είναι αξία η ομορφιά; Αδιαμφισβήτητα πολλοί πολιτισμοί της ανθρωπότητας διέπονταν από ορισμένα πρότυπα ομορφιάς. Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός, για παράδειγμα, εκθείαζε το ωραίο, χωρίς να υποτιμά και τις αρετές της ψυχής και του νου. Ας μην προχωρούμε λοιπόν σε αφορισμούς της ομορφιάς- κάτι το καλαίσθητο προσφέρει ψυχική ανάταση,προκαλεί θαυμασμό. Χωρίς να είναι αυτό απόλυτο,μια καλή εξωτερική εμφάνιση μας ανεβάζει την αυτοπεποίθηση.Σε μια κοινωνία όμως που εκθειάζει υπερβολικά το περίβλημα, είναι σημαντικό να βρούμε τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην επιθυμία και την εμμονή για την εικόνα μας.

Τέλος και αναφερόμαστε όχι μόνο στους δυσμορφοφοβικούς αλλά σε όλους, αξίζει να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε λίγο σχετικά με το εξής: όταν κοιτάμε την αντανάκλασή μας στον καθρέφτη μας, τί βλέπουμε; Και, ακόμα πιο σημαντικό : « Με ποιου τα μάτια βλέπουμε».

Οι ψυχολογικές θεωρίες μιλούν για έναν ιδανικό ή ιδεατό εαυτό που δεν είναι παρά μια ιδέα αυτού που θα θέλαμε ή που νομίζουμε ότι είμαστε και που μας οδηγεί στο να μη νιώθουμε ευχαριστημένοι με αυτό που πραγματικά είμαστε. Αυτή την ιδέα του εαυτού την καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό κατά την παιδική μας ηλικία οι πιο σημαντικοί για μας άνθρωποι και φυσικά κυρίως οι γονείς μας. Από αυτούς «ρουφάμε» όσο είμαστε παιδιά (και πολλές φορές και αργότερα) σαν σφουγγάρια κάθε έκφραση αγάπης και αναγνώρισης, αλλά και αποδοκιμασίας και απαξίωσης. Καταλαβαίνουμε και αφομοιώνουμε με τεράστια ευαισθησία καθετί, έστω και ανείπωτο, που τους κάνει να μην είναι ευχαριστημένοι μαζί μας και να μας αγαπούν λιγότερο. Το τραγικό είναι ότι η δίψα μας για την αγάπη τους είναι τόσο μεγάλη, που μας οδηγεί στο να γινόμαστε εμείς οι ίδιοι «βασιλικότεροι του βασιλέως», οι πιο αυστηροί δηλαδή κριτές του εαυτού μας, προκειμένου να μπορούμε να τους ικανοποιήσουμε Έτσι σε μια ευαίσθητη περίοδο για το ψυχισμό του νεαρού ανθρώπου, την ευάλωτη εκείνη περίοδο της ψυχολογικής ωρίμανσης
δεχόμαστε μηνύματα από το περιβάλλον θετικά ή αρνητικά και άλλα τα προσπερνούμε και άλλα τα και αφομοιώνουμε και μας χαράσσουν ανεξίτηλα πολλές φορές τη ψυχή και μας συνοδεύουν ολόκληρη τη ζωή μας.
Αν τα περισσότερα μηνύματα ,ανάλογα με το περιβάλλον που μας καθορίζει η τύχη και η μοίρα,είναι θετικά σε συνδυασμό με την κληρονομική δυνατότητα να τα δεχόμαστε,να τα αφομοιώνουμε και να τα αξιοποιούμε,τότε έχουμε πολύ περισσότερες πιθανότητες να εξελιχθούμε σε ένα άτομο ισορροπημένο με πολλές πιθανότητες προκοπής και επιτυχίας που οδηγούν στην ευτυχία. Αν αντίθετα μεγαλώνουμε σε ένα περιβάλλον το οποίο μας βομβαρδίζει με αρνητικά μηνύματα και πάλιν σε συνδυασμό φυσικά με το χαρακτήρα που σε μεγάλο βαθμό καθορίζεται κληρονομικά, τότε έχουμε μεγάλες πιθανότητες να σχηματίσουμε ένα ανώριμο χαρακτήρα και να είμαστε επιρρεπείς σε πολλές ψυχικές διαταραχές και παθήσεις που οδηγούν στη αποτυχία,τη δυστυχία και μερικές φορές στον πρόωρο θάνατο.

Ένα τέτοιο παράδειγμα κακής παιδικής ζωής που χάραξε το χαρακτήρα και επηρέασε το ψυχικό κόσμο αρνητικά σε τέτοιο σημείο που μπορούμε πια να μιλάμε για ψυχοπάθεια αν όχι ψύχωση,είναι η θλιβερή περίπτωση του Μάικολ Τζιάκσον.
Δεν θα ασχοληθώ με τις εναντίον του καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση ανηλίκων,αφού δεν έχω στοιχεία και επί πλέον δεν είναι δική μου αρμοδιότητα. Εκείνο που μπορώ να κάνω και το κάνω με άνεση,είναι να ισχυριστώ ότι ο δυστυχής Μάικολ Τζιάκσον που πολλοί το ζήλεψαν και τον θαύμασαν, εγώ εκκεντρικός όπως πάντοτε, δεν τον ζήλεψα και δεν τον θαύμασα.Αντίθετα τον λυπήθηκα και θεωρώ ότι δεν καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι κατέληξε με τον τρόπο που κατέληξε σε νεαρή βασικά ηλικία,όπως και ο μεγάλος Έλβις Πρίσλει που κατέληξε άδοξα σε ηλικία 42 ετών και που σύμφωνα με η δική μου ταπεινή αλλά αναμφίβολα ισχυρή άποψη είναι η καλύτερη φωνή όλων των εποχών, μαζί με τον Φράν Σινάτρα και το δικό μας Στέλιο Καζαντζίδη. Διαφορετικό φυσικά το είδος του τραγούδια του καθενός αλλά η φωνή τους είναι και θα παραμείνει για πάντα φωνάρα!

Ο δυστυχής λοιπόν Μάικολ Τζιάκσον είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας αρχικά ψυχικής που τον οδήγησε σταδιακά και αναμενόμενα σε σωρεία σωματικών προβλημάτων. Βασικό πρόβλημα που σημάδεψε την τραγική του πορεία είναι αναντίλεκτα η δυσμορφοφοβία -body dysmorphic disorder-
Αυτή κυρίως η παθολογική απόκλιση σε συνδυασμό φυσικά με τον ανώριμο χαρακτήρα του τον οδήγησε σταδιακά και σχετικά σύντομα στην καταστροφή και στο θάνατο.
Στα πλαίσια αυτής της αθεράπευτης και κατά συνέπεια σοβαρής ψυχικής του πάθησης ναι,δοκίμασε πολλούς τρόπους,που αν όχι όλοι οι περισσότεροι είναι αφύσικοι και επικίνδυνοι,να αλλάξει το χρώμα του δέρματός του. Μετά ασχολήθηκε και με το πρόσωπό του μέχρι που παραμορφώθηκε σε τέτοιο προχωρημένο βαθμό που κυκλοφορούσε πάντα με έντονο μείκ απ, με μάσκα στο στόμα και στη μύτη πριν να εξαπλωθεί ο πανικός για τη γρίπη Α Η1Ν1, με περούκα και με γάντια για να μη φαίνονται τα παραμορφωμένα του νύχια.
Θα ακουστούν πολλά και διάφορα κυρίως από ανεύθυνους δημοσιογράφους που μόνο στόχο έχουν να … πουλούν ειδήσεις. Οποιασδήποτε ποιότητας ειδήσεις,φτάνει να αγοράζονται από το αποβλακωμένο και συνένοχο …κοινό.
Έτσι θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε ότι ήταν μια χαρά παιδί και ότι συνέβηκε,συνέβηκε διότι είχε λεύκη,διότι ότι είχε ερυθηματώδη λύκο,διότι είχε την α ή την β δερματοπάθεια,διότι είχε κακούς συμβούλους,κακούς συνεργάτες, κακούς μάνατζερ, κακούς γονείς και αδελφούς, κακές συζύγους και πάει λέγοντας.
Τελικά με όλο το σέβας προς στους πολυπληθείς θαυμαστές του και κυρίως τις θαυμάστριές του, που μπορεί να τον φαντάζονταν και ως σεξουαλικό είδωλο, για την καταστροφή του φταίει κυρίως ο ίδιος και ο ψυχοπαθητικός εαυτός του.

Τελικά για μιαν ακόμη φορά αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το λατρευτό χρήμα από μόνο του δεν προσφέρει πάντοτε την ευτυχία.


Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου