ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΤΡΟΥΙΣΜΟΥ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ


Η ιστορία που μας αφηγήθηκε ο 64χρονος Ανδρέας Χαραλάμπους είναι ίσως μια από τις πολλές πράξεις αλτρουισμού που εκτυλίχθηκαν παράλληλα με τις πράξεις κτηνωδίας του 1974, αλλά παρέμειναν μέχρι σήμερα άγνωστες
Την ημέρα που τα αιματηρά γεγονότα της τουρκικής εισβολής και η προέλαση του τουρκικού στρατού την 20ή Ιουλίου του 1974 σκορπούσαν τον τρόμο και το θάνατο χωρίζοντας οικογένειες κι έναν ολόκληρο λαό, τα νήματα της μοίρας έδεσαν με έναν περίεργο τρόπο έναν 28χρονο Ε/Κ και μιαν 9χρονη Τ/Κ. Το βράδυ της 20ής Ιουλίου ήταν που ο Ανδρέας Χαραλάμπους έπαιρνε στα χέρια του την Ισμέτ, που βρίσκονταν ένα μόλις βήμα από το θάνατο έχοντας δεχθεί τρεις σφαίρες στο μικρό της σώμα, και τη μετέφερε στο νοσοκομείο Λευκωσίας , επέζησε μετά από χειρουργική επέμβαση και επανειλημμένες μεταγγίσεις αίματος και ζει σήμερα στα κατεχόμενα παντρεμένη με μια κόρη.
Η μοίρα το έφερε να συναντηθούν μετά από 36 χρόνια και αγκαλιάστηκαν με δάκρια χαράς, αγάπης και ευγνωμοσύνης ο «πατέρας» σήμερα 64 με την «κόρη» του σήμερα 45 ετών.
Μια κορυφαία ανθρώπινη στιγμή που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη και φυσικά ούτε ασχολίαστη.
Ακόμη και αν πετύχουν τελικά τη διχοτόμηση και όπως δείχνουν τα πράγματα εκεί οδηγούμαστε , κακά τα ψέματα είναι πανίσχυροι οι εκατέρωθεν διχοτόμοι της πατρίδας μας και ολοένα κερδίζουν έδαφος και λαϊκό έρεισμα, τέτοιες ανθρώπινες στιγμές ΠΟΤΕ ούτε αυτοί όσο ισχυροί και αν είναι, ούτε κανένας άλλος μπορεί να σταματήσει.
Γιατί όσο υπάρχει ζωή θα υπάρχει το έγκλημα, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, η κακία και το μίσος αλλά ευτυχώς παράλληλα και αυτό είναι που πρέπει να επιδιώκουμε και να προβάλουμε, θα υπάρχει και η καλοσύνη, ο αλτρουισμός η αυτοθυσία, η ανιδιοτέλεια αυτό που αποκαλούμε ανθρωπιά.
Εύγε αγαπητέ και σεβαστέ μου κ. Ανδρέα Χαραλάμπους και να χαίρεσαι την «κόρη» σου είτε σε μια διχοτομημένη πατρίδα με σύνορα, νάρκες, πολυβόλα οδοφράγματα, λυκόσκυλα και …εθνοφύλακες, είτε σε μια ενιαία, ενωμένη αποστρατικοποιημένη κοινή πατρίδα.
Δρ Βάσος Θ. Οικονόμου

ΤΑ ΞΕΡΟΠΗΓΑΔΑ TOY ΑΙΣΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ


Μια από τις τραγικότερες, ίσως η πιο τραγική και σίγουρα η πιο εγκληματική, η πιο επαίσχυντη και η πιο απάνθρωπη πτυχή του κυπριακού προβλήματος, είναι η συνεχιζόμενη αναζήτηση ανθρωπίνων οστών σε ξεροπήγαδα. Είτε αυτά βρίσκονται στα κατεχόμενα και περιέχουν οστά αδικοσκοτωμένων αθώων αμάχων Ελληνοκυπρίων, είτε στις ελεύθερες περιοχές και περιέχουν οστά αδικοσκοτωμένων αθώων αμάχων Τουρκοκυπρίων. Είτε αυτά ανήκουν σε ανυπεράσπιστους πολίτες που δολοφονήθηκαν άγρια κατά την περίοδο 1963-4, είτε το 1974, είτε οποιανδήποτε άλλη ημερομηνία.

Οι «πατριώτες» δολοφόνοι των δύο πλευρών, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν αλλά τουλάχιστο μερικοί εξ αυτών ανταμείφθηκαν από τις ηγεσίες τους για την προσφορά τους στον αγώνα για την καθαρότητα της φυλής και ζουν πλουσιοπάροχα, αφού έλαβαν μέρος στο μεγάλο πατριωτικό φαγοπότι που συνήθως ακολουθεί τις σφαγές.

Τι να πει και τι να γράψει κανείς για μια χώρα όπου οι μπουλντόζες αντί να ασχολούνται με έργα κοινωφελή σε μια ενωμένη, αποστρατικοποιημένη, ομόσπονδη, ενιαία, ειρηνική κοινή πατρίδα , ασχολούνται με το σκάψιμο για να ανεύρουν υπολείμματα οστών αδικοσκοτωμένων αμάχων πολιτών, ανήλικων και γυναικών.

Να μου επιτραπεί να περιοριστώ μόνο σε μια λέξη : ΑΙΣΧΟΣ!


Λάκης Κούτζιουλας