ΤΑ ΞΕΡΟΠΗΓΑΔΑ TOY ΑΙΣΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ


Μια από τις τραγικότερες, ίσως η πιο τραγική και σίγουρα η πιο εγκληματική, η πιο επαίσχυντη και η πιο απάνθρωπη πτυχή του κυπριακού προβλήματος, είναι η συνεχιζόμενη αναζήτηση ανθρωπίνων οστών σε ξεροπήγαδα. Είτε αυτά βρίσκονται στα κατεχόμενα και περιέχουν οστά αδικοσκοτωμένων αθώων αμάχων Ελληνοκυπρίων, είτε στις ελεύθερες περιοχές και περιέχουν οστά αδικοσκοτωμένων αθώων αμάχων Τουρκοκυπρίων. Είτε αυτά ανήκουν σε ανυπεράσπιστους πολίτες που δολοφονήθηκαν άγρια κατά την περίοδο 1963-4, είτε το 1974, είτε οποιανδήποτε άλλη ημερομηνία.

Οι «πατριώτες» δολοφόνοι των δύο πλευρών, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν αλλά τουλάχιστο μερικοί εξ αυτών ανταμείφθηκαν από τις ηγεσίες τους για την προσφορά τους στον αγώνα για την καθαρότητα της φυλής και ζουν πλουσιοπάροχα, αφού έλαβαν μέρος στο μεγάλο πατριωτικό φαγοπότι που συνήθως ακολουθεί τις σφαγές.

Τι να πει και τι να γράψει κανείς για μια χώρα όπου οι μπουλντόζες αντί να ασχολούνται με έργα κοινωφελή σε μια ενωμένη, αποστρατικοποιημένη, ομόσπονδη, ενιαία, ειρηνική κοινή πατρίδα , ασχολούνται με το σκάψιμο για να ανεύρουν υπολείμματα οστών αδικοσκοτωμένων αμάχων πολιτών, ανήλικων και γυναικών.

Να μου επιτραπεί να περιοριστώ μόνο σε μια λέξη : ΑΙΣΧΟΣ!


Λάκης Κούτζιουλας